                           Podręcznik użytkownika
                           ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
                       RAR 6.11 PL, wersja dla konsoli
                       ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                  =-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
                   Zapraszamy do używania archiwizera RAR!
                  -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-


 Wprowadzenie
 ~~~~~~~~~~~~
  RAR jest aplikacją konsolową, która umożliwia zarządzanie archiwami z linii
  poleceń. RAR umożliwia kompresję, szyfrowanie, odzyskiwanie danych i wiele
  innych funkcji opisanych w tej instrukcji.

  RAR obsługuje tylko archiwa typu rar, które domyślnie posiadają rozszerzenie
  „.rar”. Archiwa innych typów (w tym zip) nie są obsługiwane. Nawet jeśli
  podczas tworzenia archiwum poda się rozszerzenie .zip, to i tak zostanie
  utworzone archiwum typu rar. Użytkownicy systemu Windows mogą zainstalować
  WinRARa, który obsługuje wiele typów archiwów.

  WinRAR i konsolowy RAR mają podobną składnię linii poleceń, lecz istnieją
  pewne różnice. Zaleca się używanie tego tekstowego podręcznika użytkownika
  w przypadku używania konsolowego RARa, a w przypadku używania WinRARa -
  pliku pomocy „winrar.chm”.


 Plik konfiguracyjny
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  RAR i UnRAR dla systemów Unix odczytują konfigurację z pliku .rarrc
  w katalogu domowym użytkownika (określonym w zmiennej środowiskowej HOME)
  lub w /etc.

  RAR i UnRAR dla Windows odczytują konfigurację z pliku rar.ini,
  znajdującego się w tym samym katalogu co rar.exe.

  Plik ten może zawierać następujący wpis:

  switches=<dowolne opcje RARa oddzielone spacjami>

  Na przykład:

  switches=-m5 -s

  Istnieje również możliwość określenia zestawów opcji dla konkretnych
  poleceń przy użyciu następującej składni:

  switches_<polecenie>=<dowolne opcje RARa oddzielone spacjami>

  Na przykład:

  switches_a=-m5 -s
  switches_x=-o+


 Zmienna środowiskowa „RAR”
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    Domyślne opcje można umieścić w zmiennej środowiskowej „RAR”.

    Na przykład, w systemie Unix można dopisać następujące polecenia
    do profilu użytkownika:

      RAR='-s -md1024'
      export RAR

    RAR użyje wartości tej zmiennej jako domyślnych parametrów w linii poleceń
    i będzie tworzył „ciągłe” archiwa o rozmiarze słownika 1024 MB.

    Opcje RARa posiadają następujące priorytety:

       opcje w linii poleceń                       najwyższy priorytet
       opcje w zmiennej środowiskowej „RAR”        niższy priorytet
       opcje zapisane w pliku konfiguracyjnym      najniższy priorytet


 Plik rejestracji zdarzeń
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Jeśli do polecenia zostanie dodana opcja -ilog w linii poleceń lub w pliku
  konfiguracyjnym, RAR zapisze w pliku tekstowym informacje dotyczące błędów,
  jeśli wystąpią podczas wykonywania operacji na archiwach. Więcej informacji
  na ten temat znajduje się w opisie opcji -ilog.


 Lista kolejności plików dla ciągłej archiwizacji - plik rarfiles.lst
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
  Plik rarfiles.lst zawiera zdefiniowaną przez użytkownika listę, która jest
  używana przez RARa podczas dodawania plików do ciągłych archiwów. Lista
  może zawierać nazwy plików, symbole wieloznaczne oraz specjalny element
  - $default. Element $default definiuje miejsce w tej liście dla plików,
  które nie są objęte innymi pozycjami znajdującymi się na niej. Linie
  rozpoczynające się od średnika („;”) są traktowane jako komentarze i nie są
  brane pod uwagę podczas przetwarzania pliku.

  W Windows plik ten powinien znajdować się w tym samym katalogu co RAR lub
  w katalogu %APPDATA%\WinRAR, a w systemiach Unix - w katalogu domowym
  użytkownika lub w /etc.

  Aby zwiększyć wydajność i szybkość kompresji:

  - pliki o podobnej zawartości należy umieszczać blisko siebie
  - pliki, do których często się sięga należy umieszczać na początku

  Normalnie pliki umieszczone wyżej na liście mają większy priorytet, lecz
  jest wyjątek od tej reguły. Jeśli plik rarfiles.lst zawiera dwie takie maski
  plików, że wszystkie pliki, które pasują do pierwszej z nich pasują również
  do drugiej, to pierwsza maska będzie miała wyższy priorytet nawet jeśli jest
  umieszczona niżej niż ta druga. Na przykład, w przypadku masek *.cpp
  i f*.cpp, ta druga (f*.cpp) ma wyższy priorytet, co spowoduje, że np. plik
  fraktal.cpp zostanie umieszczony w archiwum według pozycji maski f*.cpp,
  a nie *.cpp.


 Składnia linii poleceń RARa
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Użycie

    RAR <polecenie>  [ -<opcje> ]  <archiwum>  [ <@lista_plików...> ]
        [ <pliki...> ]  [ <katalog_docelowy\> ]


 Opis

    Polecenie jest pojedynczym znakiem lub ciągiem znaków, które powoduje
    wykonanie odpowiedniej operacji przez RARa. Opcje służą do modyfikacji
    sposobu wykonywania tych operacji. Pozostałe parametry to nazwa archiwum
    oraz pliki, na których operacja ma być przeprowadzona.

    „Lista_plików” jest plikiem tekstowym zawierającym nazwy plików
    przeznaczonych do przetworzenia. Nazwy plików muszą być umieszczone od
    pierwszej kolumny. W liście plików można również dodawać komentarze
    (umieszczone za znakami //), np. (plik backup.lst):

    c:\work\doc\*.txt         //dokumenty tekstowe
    c:\work\image\*.bmp       //rysunki i zdjęcia
    c:\work\misc              //różne

    Po przygotowaniu takiego pliku można wydać polecenie:

       rar a backup @backup.lst

    Aby RAR odczytał listę plików ze standardowego urządzenia wejściowego
    (najczęściej jest to klawiatura) należy podać pustą nazwę „listy_plików”
    (pozostawiając jedynie znak @).

    W liście_plików dla RARa w wersji dla konsoli nazwy plików należy
    zapisywać w kodowaniu jednobajtowym (np. dla Windows jest to ANSI).
    Jeśli zostało użyte inne kodowanie, należy dodatkowo użyć
    opcji -sc<kodowanie>l

    Podanie nazwy „listy_plików” nie wyklucza wyszczególnienia innych plików
    przeznaczonych do przetworzenia, np.:

      rar a backup @backup.lst c:\prace\*.xls
      (to polecenie spowoduje, że przetworzone zostaną wszystkie pliki
       z listy_plików oraz wszystkie pliki typu .xls z katalogu c:\prace)

    Jeśli w poleceniu nie wystąpi ani lista_plików, ani nie zostaną podane
    pliki przeznaczone do przetworzenia, RAR przetworzy wszystkie pliki (co
    jest równoznaczne z podaniem *.* jako nazwy plików do przetworzenia).

    „katalog_docelowy” musi zawierać na końcu separator ścieżki, inaczej
    zostanie potraktowany jak nazwa pliku do wypakowania. W Windows separatorem
    jest znak \ (backslash), a w systemach Unix - znak / (slash). Ten katalog
    określa miejsce, gdzie zostaną wypakowane plik po użyciu polecenia e lub x.
    Jeśli określony katalog nie istnieje, to RAR go utworzy. Opcjonalnie można
    określić katalog docelowy za pomocą opcji -op<ścieżka>.

    Wiele poleceń RARa, jak np. wypakowywanie, testowanie czy listowanie
    zawartości, zezwala na używanie symboli wieloznacznych w nazwie archiwum.
    Jeśli rozszerzenie nie zostanie określone, RAR przyjmie że chodzi o
    archiwum .RAR - podanie „*” jako nazwy archiwum spowoduje przetworzenie
    wszystkich archiwów RAR. Aby przetworzyć wszystkie archiwa nie zawierające
    rozszerzenia, należy użyć maski „*.” . Użycie symboli wieloznacznych
    w nazwie archiwum jest niedozwole podczas archiwizacji i usuwania plików.

    W systemie UNIX symbole wieloznaczne należy ujmować w apostrofy lub
    w cudzysłowy, aby nie były przetwarzane przez interpreter poleceń.
    Na przykład, poniższe polecenie wypakuje pliki *.asm z wszystkich
    archiwów RARa w bieżącym katalogu:

       rar e '*.rar' '*.asm'


    Polecenia:

    a       dodaj pliki do archiwum

            Przykłady:

            1) dodaj wszystkie pliki *.hlp z bieżącego katalogu do archiwum
               pomoc.rar

                 rar a pomoc *.hlp

            2) zarchiwizuj wszystkie pliki z bieżącego katalogu i jego
               podkatalogów w ciągłym samorozpakowującym się archiwum
               podzielonym na woluminy o wielkości 362000 bajtów
               ratunek.part1.exe, ratunek.part2.rar, ratunek.part3.rar, ...,
               i dodaj do każdego woluminu dane naprawcze

                 rar a -r -v362 -s -sfx -rr ratunek

               ponieważ nie zostały wyspecyfikowane żadne pliki,
               domyślnie zostaje przyjęty parametr * (wszystkie pliki).

            3) wyjątkowo, jeśli argumentem jest nazwa katalogu i nazwa ta
               nie zawiera symboli wieloznacznych ani końcowego separatora
               ścieżki, do archiwum zostanie dodana cała zawartość tego
               katalogu i jego podkatalogów nawet jeśli nie podano opcji -r.

               Następujące polecenie doda wszystkie pliki (łącznie
               z podkatalogami) z katalogu Bitmapy do archiwum Obrazki:

                 rar a Obrazki Bitmapy

            4) jeśli argumentem jest nazwa katalogu i kończy się separatorem
               ścieżki, zastosowanie mają standardowe zasady, według których
               należy podać opcję -r w celu przetwarzania podkatalogów.
               
               Następujące polecenie doda wszystkie pliki z katalogu Bitmapy
               (ale nie z jego podkatalogów) do archiwum Obrazki:

               rar a Obrazki Bitmapy\*


    c       dodaj komentarz archiwum
            Komentarz jest wyświetlany podczas przetwarzania archiwum.
            Maksymalna długość komentarza to 256 KB.

            Przykłady:

            rar c distrib.rar

              Komentarz może być też wczytany z pliku przy użyciu opcji
              -z[plik]. Następujące polecenie dodaje komentarz z pliku
              info.txt:

            rar c -zinfo.txt dummy


    ch      zmień parametry archiwum

            Polecenie to jest przeznaczone do aplikowania opcji zmieniających
            parametry archiwum, szczególnie tych, które nie mają swoich
            odpowiedników wśród poleceń, np: -cl, -cu, -tl.

            Za pomocą tego polecenia nie można rekompresować, zaszyfrować lub
            odszyfrować danych ani łączyć lub tworzyć woluminów. Jeśli
            polecenie wystąpi bez opcji, powoduje zwykłe skopiowanie danych
            bez modyfikacji.

            Przykład:

            Ustaw czas archiwum na czas najnowszego pliku

            rar ch -tl pliki.rar


    cw      zapisz komentarz archiwum do pliku

            Format pliku zależy od użycia opcji -sc.

            Jeżeli nie zostanie określona nazwa pliku, komentarz zostanie
            wypisany na wyjściu standardowym (stdout - zwykle na ekran).

            Przykłady:

            1) rar cw arc komentarz.txt

            2) rar cw -scuc arc unicode.txt

            3) rar cw arc


    d       usuń pliki z archiwum

            Jeśli to polecenie spowoduje usunięcie wszystkich plików
            z archiwum, puste archiwum zostanie również usunięte.


    e       wypakuj pliki do bieżącego katalogu

            Wypakowuje pliki bez odtwarzania struktury katalogowej, przez co
            wszystkie pliki zostaną wypakowane do tego samego katalogu.

            Aby odtworzyć strukturę katalogową należy użyć polecenia „x”.

            Przykład:

              rar e -or html.rar *.css css\

            to spowoduje, że wszystkie pliki *.css z archiwum html.rar zostaną
            wypakowane do katalogu „css” (bez tworzenia w nim podkatalogów),
            a ewentualne powtarzające się nazwy zostaną automatycznie
            zmienione.


    f       odśwież pliki w archiwum

            Aktualizuje te zarchizowane pliki, które są starsze niż pliki
            przeznaczone do zarchiwizowania. To polecenie nie spowoduje
            dodania do archiwum nowych plików.


    i[i|c|h|t]=<tekst> wyszukaj tekst w archiwach

            Parametry polecenia:

            i - nie uwzględniaj wielkości liter (domyślnie)
            c - uwzględnij wielkość liter
            h - wyszukaj ciąg liczb heksadecymalnych
            t - użyj kodowania ANSI, UTF-8, UTF-16 i OEM 
                (tylko w wersji dla Windows)

            Jeśli polecenie wystąpi bez parametrów, można użyć uproszczonej
            postaci polecenia: i<tekst> zamiast i=<tekst>

            Dopuszczalne jest łączenie parametru „t” z innymi parametrami; np.
            polecenie ict=tekst spowoduje, że wyszukiwanie będzie się odbywać
            z uwzględnieniem wielkości liter i przy użyciu wszystkich tablic
            znaków.

            Przykłady:

            1. rar "ic=pierwszy poziom" -r c:\*.rar *.txt

               Wyszukaj tekst „pierwszy poziom” (uwzględniając wielkość liter)
               w plikach *.txt w archiwach *.rar na dysku C:


            2. rar ih=41736961203a2d2a -r e:\teksty\*.rar

               Wyszukaj ciąg liczb 41 73 69 61 20 3a 2d 2a w archiwach rar
               w katalogu e:\teksty.


    k       zablokuj archiwum

            RAR nie może modyfikować zablokowanych archiwów, więc zablokowanie
            archiwum zapobiega jego przypadkowej modyfikacji przez RARa. Może
            to być przydatne szczególnie w przypadku masowych operacji
            na grupie archiwów.

            To polecenie nie służy zapobieżeniu modyfikacji archiwum przez inne
            programy niż RAR.

            Przykład:

            rar k sejf.rar


    l[t[a],b]  listuj zawartość archiwum [z delatami[wszystkimi], tylko nazwy]

            Polecenie „l” wyświetla listę plików zawierającą atrybuty pliku,
            jego rozmiar, datę, czas i nazwę - po jednej linii na każdy plik.
            Jeśli plik jest zaszyfrowany, to linia rozpoczyna się znakiem „*”.

            Polecenie „lt” wyświetla szczegółowe informacje o pliku w trybie
            wieloliniowym. Wyświetlone informacje obejmują sumę kontrolną
            pliku, system operacyjny, pod którego kontrolą plik został dodany
            do archiwum, opcje kompresji oraz inne parametry.
            
            Polecenie „lta” wyświetla szczegółowe informacje nie tylko dla
            plików, ale także dla danych dodatkowych, jak strumienie NTFS
            czy dane zabezpieczeń.

            Polecenie „lb” wyświetla tylko nazwy plików wraz ze ścieżkami,
            bez dodatkowych informacji.

            Opcja -v dodana do polecenia „l” powoduje, że wyświetlana jest
            informacja o wszystkich plikach wieloczęściowego archiwum:
            rar l -v wolumin.part1.rar

            Polecenia „lt”, „lta” i „lb” są równoważne poleceniom „vt”, „vta”
            oraz „vb”.


    m[f]    przenieś do archiwum [tylko pliki]

            Przeniesienie plików i katalogów powoduje, że zostaną one usunięte
            z dysku po udanej kompresji. Katalogi nie zostaną usunięte jeśli
            doda się modyfikator „f” i/lub użyje się opcji „-ed”.


    p       drukuj plik na stdout (standardowe urządzenie wyjściowe)

            Wysyła wypakowywane pliki na stdout. W tym trybie RAR nie wyświetla
            dodatkowych informacji, zatem nie będą przemieszane z zawartością
            plików.


    r       napraw archiwum

            Naprawianie archiwum składa się z dwóch etapów. Najpierw archiwum
            jest przeszukiwane pod kątem występowania danych naprawczych
            (patrz opis polecenia „rr”). Jeśli dane naprawcze zostaną
            znalezione i jeśli uszkodzony obszar jest ciągły i mniejszy niż
            dane naprawcze, to wtedy są duże szanse na udaną rekonstrukcję
            archiwum. Po zakończeniu tego etapu jest tworzone nowe archiwum
            o nazwie fixed.nazwa_archiwum.rar, gdzie „nazwa_archiwum” jest
            nazwą oryginalnego (uszkodzonego) archiwum.

            Jeśli uszkodzone archiwum nie posiada danych naprawczych lub jeśli
            uszkodzenia nie zostały całkowicie usunięte, następuje drugi etap.
            Podczas niego rekonstruowana jest tylko struktura archiwum i nie
            ma możliwości odzyskania plików, w których wystąpiły błędy, lecz
            można odzyskać nieuszkodzone pliki, które nie były dostępne
            ze względu na uszkodzoną strukturę archiwum. Jest to przydatne
            głównie w przypadku nieciągłych archiwów. Rekonstrukcja struktury
            nie powiedzie się w przypadku archiwów o zaszyfrowanych nazwach
            plików - jest to możliwe tylko wtedy, jeśli archiwum posiada
            dane naprawcze.

            Po zakończeniu drugiego etapu archiwum zapisywane jest pod nazwą
            rebuilt.nazwa_archiwum.rar, gdzie „nazwa_archiwum” jest nazwą
            oryginalnego archiwum.

            Domyślnie, naprawione archiwum jest zapisywane w bieżącym
            katalogu, lecz można to zmienić dodając na końcu polecenia
            ścieżkę określającą katalog docelowy.

            Przykład:

            rar r zepsute.rar c:\naprawione\


    rc      Rekonstruuje brakujące lub uszkodzone woluminy używając woluminów
            naprawczych (pliki .rev). Jako nazwę należy podać dowolny
            istniejący wolumin .rar lub .rev
            
            Przykład:
            
            rar rc backup.part03.rar

            Opis polecenia „rv” zawiera informacje o woluminach naprawczych.


    rn      Zmienia nazwę pliku w archiwum.

            Składnia polecenia:

            rar rn <archiwum> <stary1> <nowy1> ... <staryN> <nowyN>

            (gdzie <stary> i <nowy> to, odpowiednio, stara i nowa nazwa pliku)

            Na przykład, następujące polecenie:

              rar rn dane.rar readme.txt readme.bak info.txt info.bak

            spowoduje, że w archiwum dane.rar plik readme.txt zostanie
            przemianowany na readme.bak oraz info.txt na info.bak.

            Dopuszczalne jest używanie symboli wieloznacznych w miejsce
            parametrów <stary> i <nowy>, co umożliwia kompleksową zmianę np.
            rozszerzeń plików, jak w następującym przykładzie:

              rar rn dane.rar *.txt *.bak

            (spowoduje to zmianę rozszerzenia wszystkich plików *.txt
            na *.bak)

            RAR nie sprawdza, czy plik o nazwie <nowy> już istnieje
            w archiwum, dlatego należy zachować ostrożność aby uniknąć
            duplikacji nazw. Jest to szczególnie ważne podczas używania
            symboli wieloznacznych.


    rr[N]   dodaj dane naprawcze

            Opcjonalnie można dodać do archiwum pewną porcję informacji (dane
            naprawcze). Spowoduje to niewielki wzrost rozmiaru archiwum, lecz
            może pomóc w odzyskaniu danych w przypadku jego uszkodzenia (jeśli
            to uszkodzenie nie jest zbyt rozległe). Naprawy archiwum można
            dokonać poleceniem „r”.

            Dane naprawcze w formacie RAR 4.x różnią się od tych
            w formacie RAR 5.0.

            Dane naprawcze w formacie RAR 4.x bazują na funkcji XOR. Rozmiar
            danych można określić jako liczbę sektorów lub jako procent
            rozmiaru archiwum. Aby określić liczbę sektorów należy dołączyć ją
            bezpośrednio do polecenia „rr”, np. „rr100” oznacza 100 sektorów.
            Aby wielkość danych naprawczych wyrazić w procentach należy za
            liczbą umieścić „p” lub „%”, np. „rr5p” lub „rr5%”. Należy mieć
            na uwadze, że jeśli polecenie to będzie wykonywane z pliku
            wsadowego Windows (.bat lub .cmd), trzeba użyć „rr3%%” zamiast
            „rr3%”, ponieważ interpreter poleceń traktuje pojedynczy znak „%”
            jako początek parametru pliku wsadowego. Wygodniej zatem zamiast
            „%” użyć „p”.

            Dla formatu RAR 4.x dane naprawcze składają się z 512-bajtowych
            sektorów. Jeśli obszar uszkodznia jest ciągły, to każdy sektor
            danych naprawczych pomaga w odzyskaniu 512 bajtów uszkodzonej
            informacji. Ta wartość może być niższa w przypadku
            wielomiejscowego uszkodzenia. Liczba sektorów danych naprawczych
            nie może przekroczyć 524288.

            Rozmiar danych naprawczych w formacie RAR 4.x może być wyliczony
            w następujący sposób:
            <rozmiar archiwum>/256 + <liczba sektorów naprawczych>*512 bajtów,
            a górnym limitem jest rozmiar zabezpieczanych danych lub 256 MB
            (zależnie która z tych wielkości jest mniejsza).

            Dane naprawcze w formacie RAR 5.0 bazują na korekcji błędów
            Reeda-Solomona. Ich wydajność w przypadku naprawy pojedynczego
            uszkodzenia jest zbliżona do formatu RAR 4.x, umożliwiając
            odzyskanie nieco mniej danych niż rozmiar danych naprawczych, lecz
            przewyższa format RAR 4.x w przypadku wielomiejscowego uszkodzenia
            lub przemieszczenia danych.

            Dane naprawcze w formacie RAR 5.0 nie składają się z 512 bajtowych
            sektorów, a rozmiar danych naprawczych można określić jedynie
            procentowo. Nawet jeśli w poleceniu „rr” nie wystąpi znak „%” lub
            „p”, to w przypadku archiwum RAR 5.0 wprowadzona wartość zostanie
            potraktowana jako procent - „rr5” i „rr5p” oznaczają rozmiar danych
            naprawczych równy 5% rozmiaru archiwum. Ze względu na dodatkowe
            dane faktyczny rozmiar danych naprawczych może się nieco różnić
            od wybranego, a ta różnica jest większa dla małych archiwów.
            
            Maksymalny rozmiar danych naprawczych w formacie RAR 5.0 to 1000%.
            Im obszerniejsze są dane naprawcze tym wolniej są przetwarzane
            zarówno podczas ich tworzenia jak i naprawiania archiwum.
            
            Dane naprawcze formatu RAR 5.0 są bardziej odporne na uszkodzenie
            i mogą być wykorzystane nawet gdy same są częściowo uszkodzone.
            Należy mieć na uwadze, że polecenie „r” nie naprawia samych danych
            naprawczych, jedynie zawartość zarchiwizowanych plików. Po udanej
            naprawie może się okazać konieczne utworzenie nowych danych
            naprawczych dla zapisanych plików.

            Jeśli polecenie „rr” nie będzie miało żadnego parametru, to RAR
            ustali rozmiar danych naprawczych na 3% rozmiaru archiwum.

            Chociaż dane naprawcze zwiększają szanse naprawy uszkodzonego
            archiwum, to nie dają pełnej gwarancji. Należy rozważyć podwójne
            zabezpieczenie - oprócz dodania danych naprawczych warto
            przechowywać na różnych nośnikach kilka kopii archiwum
            zawierającego ważne dane.

            Przykład:

                rar rr5p archiwum

              doda dane naprawcze o rozmiarze 5% oryginalnego archiwum


    rv[N]   utwórz woluminy naprawcze

            Woluminy naprawcze (pliki .rev) służą do odtwarzania brakujących
            lub uszkodzonych woluminów w archiwum wieloczęściowym. Polecenie
            to ma sens tylko w przypadku archiwów wieloczęściowych. Należy
            podać wtedy nazwę pierwszego woluminu takiego archiwum,
            na przykład:

                    rar rv3 dane.part01.rar

            Może to być użyteczne dla kopii zapasowych lub np. jeśli
            wieloczęściowe archiwum zostało wysłane na listę dyskusyjną
            i część osób nie dostała wszystkich części - wysłanie woluminów
            naprawczych jest wtedy bardziej opłacalne.

            Każdy wolumin naprawczy jest w stanie pomóc w odtworzeniu jednego
            brakującego lub uszkodzonego zwykłego woluminu. Na przykład, przy
            30 woluminach, istnienie 3 woluminów naprawczych może pomóc
            odzyskać dowolne 3 brakujące woluminy. Jeśli liczba brakujących
            woluminów przekracza liczbę woluminów naprawczych, odtworzenie ich
            nie będzie możliwe. Całkowita liczba zwykłych woluminów
            i woluminów naprawczych nie może przekroczyć 255 dla archiwum
            RAR w wersji 4.x oraz 65535 dla wersji 5.0.

            Nie można modyfikować oryginalnych woluminów archiwum RAR po
            utworzeniu woluminów naprawczych. Proces naprawiania wykorzystuje
            dane zachowane w plikach REV jak również w dostępnych „zwykłych”
            woluminach (pliki RAR). Po modyfikacji woluminów RAR polegającej
            np. na założeniu blokady, ewentualny proces odzyskania brakującego
            woluminu się nie powiedzie.

            Oprócz samych danych naprawczych, woluminy naprawcze w formacie
            RAR 5.0 przechowują także sumy kontrolne plików RAR będących
            elementami wieloczęściowego archiwum. Z tego powodu woluminy
            naprawcze są większe niż chronione przez nie zwykłe woluminy.
            Należy mieć to na uwadze w przypadku planowania przenoszenia
            woluminów na nośniki zewnętrzne - być może zaistnieje konieczność
            określenia rozmiaru zwykłego woluminu o kilka kilobajtów
            mniejszego od pojemności nośnika danych.

            Opcjonalny parametr <N> określa liczbę woluminów naprawczych.
            Liczba ta musi być mniejsza niż liczba zwykłych woluminów dla
            archiwów RAR 4.x, a dla archiwów w formacie RAR 5.0 nie może
            przekroczyć 10-krotności rozmiaru zabezpieczanego archiwum.
            Wartości przekraczające dozwolony zakres są automatycznie
            zmniejszane.
            
            Liczba <n> może również określać procent liczby zwykłych woluminów,
            na przykład:

                    rar rv15% dane.part01.rar

            (zamiast znaku % można użyć litery p)

            Jeśli parametr <N> nie wystąpi, jego wartość jest automatycznie
            ustawiana na 10%.

            RAR odtwarza brakujące lub uszkodzone woluminy po użyciu polecenia
            „rc” lub automatycznie podczas wypakowywania, jeśli nie jest
            w stanie odnaleźć następnego woluminu a znajdzie odpowiednią liczbę
            woluminów naprawczych.

            Oryginalne uszkodzone woluminy są przemianowywane na *.bad przed
            rozpoczęciem rekonstrukcji. Na przykład, wolumin.part03.rar
            zostanie przemianowany na wolumin.part03.rar.bad.


    s[nazwa] konwertuj archiwum na SFX

            Archiwum jest łączone z modułem SFX (programem, który wypakowuje
            pliki z dołączonego archiwum). Domyślnie tym modułem jest
            default.sfx, lecz można określić użycie innego modułu przez
            podanie jego nazwy w parametrze [nazwa]. W wersji dla Windows plik
            default.sfx powinien znajdować się w tym samym katalogu
            co rar.exe, natomiast w wersji dla Unix - w katalogu domowym
            użytkownika, w /usr/lib lub w /usr/local/lib.


    s-      usuń moduł SFX z samorozpakowującego się arechiwum

            RAR tworzy nowe archiwum bez modułu SFX, oryginalne archiwum nie
            jest usuwane.


    t       testuj pliki w archiwum

            Polecenie to wypakowuje pliki (bez zapisywania ich na dysk) w celu
            sprawdzenia poprawności dekompresji.

            Przykłady:

                testuj wszystkie archiwa w bieżącym katalogu:

            rar t *

                dla Unix:

            rar t '*'

                testuj wszystkie archiwa znajdujące się także w podkatalogach
                począwszy od bieżącego katalogu:

            rar t -r *

                dla Unix:

            rar t -r '*'


    u       aktualizuj pliki w archiwum

            Dodaje do archiwum pliki, których tam jeszcze nie ma oraz
            aktualizuje te, które są starsze niż te przeznaczone do
            dodania.

            
    v[t,b]  listuj zawartość archiwum [z detalami[wszystkimi], tylko nazwy]

            Polecenie „v” wyświetla listę plików zawierającą atrybuty pliku,
            jego rozmiar, rozmiar po kompresji, stopień kompresji, datę, czas,
            sumę kontrolną i nazwę - po jednej linii na każdy plik. Jeśli plik
            jest zaszyfrowany, to linia rozpoczyna się znakiem „*”. Dla sumy
            kontrolnej BLAKE2 wyświetlane są tylko dwa pierwsze oraz ostatni
            znak.

            Polecenie „vt” wyświetla szczegółowe informacje o pliku w trybie
            wieloliniowym. Wyświetlone informacje obejmują sumę kontrolną
            pliku, system operacyjny, pod którego kontrolą plik został dodany
            do archiwum, opcje kompresji oraz inne parametry.
            
            Polecenie „vta” wyświetla szczegółowe informacje nie tylko dla
            plików, ale także dla danych dodatkowych, jak strumienie NTFS
            czy dane zabezpieczeń.

            Polecenie „vb” wyświetla tylko nazwy plików wraz ze ścieżkami,
            bez dodatkowych informacji.

            Opcja -v dodana do polecenia „v” powoduje, że wyświetlana jest
            informacja o wszystkich plikach wieloczęściowego archiwum:
            rar v -v wolumin.part1.rar

            Polecenia „vt”, „vta” i „vb” są równoważne poleceniom „lt”, „lta”
            oraz „lb”.


    x       wypakuj pliki zachowując strukturę katalogów

            Przykłady:

            1) wypakuj plik 10groszy.txt do bieżącego katalogu bez
               wyświetlania komentarza archiwum

               rar x -c- dyszka 10groszy.txt

            2) wypakuj *.txt z archiwum dokumenty.rar do katalogu c:\dokumenty

               rar x dokumenty.rar *.txt c:\dokumenty\

            3) wypakuj całą zawartość archiwum dokumenty.rar do bieżącego 
               katalogu

               rar x dokumenty.rar



    Opcje (używane w połączeniu z poleceniami):


    -?      wyświetl pomoc dotyczącą poleceń i opcji

            Ten sam efekt da uruchomienie RARa bez podania polecenia lub gdy
            polecenie nie zostanie rozpoznane.

    --      zakończ analizę opcji

            Po wystąpieniu tej opcji w linii poleceń, RAR nie szuka dalszych
            opcji. Może to być przydatne w przypadku, gdy nazwa archiwum lub
            nazwa pliku rozpoczyna się od znaku „-” (minus). Bez podania opcji
            „--” taka nazwa byłaby traktowana jako opcja.

            Przykład:

                dodaj wszystkie pliki z bieżącego katalogu do ciągłego
                archiwum „-NietypowaNazwa”

                rar a -s -- -NietypowaNazwa


 
    -@[+]   Wyłącz [włącz] listy plików

            RAR traktuje parametry linii poleceń zaczynające się od znaku „@”
            jak listy plików, zatem domyślnie próbuje otworzyć plik o nazwie
            „nazwapliku” gdy napotka parametr „@nazwapliku”, lecz jeśli
            istnieje plik o nazwie „@nazwapliku”, RAR potraktuje go jak
            zwykły plik.

            Opcja -@[+] pozwala uniknąć niejednoznaczności poprzez wskazanie
            trybu postępowania z parametrami rozpoczynającymi się od
            znaku „@”.

            Jeśli wystąpi opcja -@, wszystkie takie parametry znajdujące się
            za nią będą traktowane jak zwykłe nazwy plików, a nie listy plików.

            Jeśli wystąpi opcja -@+, wszsytkie takie parametry znajdujące się
            za nią będą traktowane jak listy plików.
            
            Opcja ta nie wpływa na przetwarzanie parametrów znajdujących się
            przed nią.

            Przykład:

            przetestuj plik „@home” znajdujący się w archiwum:

                    rar t -@ notatki.rar @home
    
    
    -ac     wyczyść atrybut „archiwalny” po kompresji lub wypakowaniu
            (tylko w wersji dla Windows)

            Ta opcja powoduje, że po kompresji lub wypakowaniu pliku zostanie
            z niego zdjęty atrybut „Archiwalny”. Ta opcja nie zmienia
            atrybutów katalogów.


    -ad[1,2]  modyfikuj ścieżkę docelową

            Ta opcja może być przydatna podczas rozpakowywania grupy archiwów.

            Oppcje -ad i -ad1 powodują, że dla każdego archiwum zostanie
            utworzony osobny katalog. Opcja -ad powoduje utworzenie tych
            katalogów w katalogu docelowym. Opcja -ad1 powoduje, że te katalogi
            zostaną utworzone w tych samych katalogach, w których znajdują się
            rozpakowywane archiwa.

            Opcja -ad2 umieszcza wypakowane pliki bezpośrednio w katalogu,
            w którym znajduje się rozpakowywane archiwum, bez tworzenia
            podkatalogu.

            Katalog docelowy nie jest brany pod uwagę w przypadku użycia opcji
            -ad1 lub -ad2.

            Przykłady:

            1) rar x -ad *.rar dane\

               Podczas rozpakowywania RAR dla każdego znalezionego archiwum
               utworzy podkatalog w katalogu „dane”.

            2) rar x -r -ad1 arch\*.rar

               RAR rekurencyjnie przeszuka katalog „arch” w poszukiwaniu
               archiwów *.rar i dla każdego znalezionego archiwum utworzy
               podkatalog o takiej samej nazwie w miejscu jego znalezienia.


    -ag[format]   utwórz nazwę archiwum używając bieżącej daty

            Dołącza bieżącą datę do nazwy archiwum podczas jego tworzenia
            lub przetwarzania. Przydatne podczas tworzenia codziennych kopii
            zapasowych.

            Format dołączanej daty jest określony opcjonalnym parametrem
            format lub, jeśli tego parametru nie ma, ciągiem znaków
            „YYYYMMDDHHMMSS”. Ciąg formatujący może zawierać następujące
            znaki:

                Y     rok
                M     miesiąc
                MMM   miesiąc jako tekst (styczeń, luty, itd.)
                W     numer tygodnia (tydzień rozpoczyna się od poniedziałku)
                A     numer dnia tygodnia (poniedziałek to 1, niedziela to 7)
                D     dzień miesiąca
                E     dzień roku
                H     godziny
                M     minuty (pierwsze dwa wystąpienia „M” po symbolu godzin 
                      są traktowane jako minuty)
                I     minuty (może wystąpić w dowolnym miejscu) 
                S     sekundy
                N     numer archiwum. RAR wyszuka archiwum o podanym numerze,
                      i jeśli je znajdzie, zwiększy numer i powtórzy
                      wyszukiwanie - aż do wygenerowania unikalnego numeru.
                      Znak formatujący „N” nie jest obsługiwany podczas
                      tworzenia woluminów.

            Każdy z wymienionych znaków formatujących reprezentuje jeden znak,
            który zostanie umieszczony w nazwie archiwum. Na przykład, aby
            umieścić dwuznakowy numer tygodnia należy w ciągu formatującym
            podać WW; aby umieścić czteroznakowy numer roku, należy podać YYYY.

            Jeśli pierwszym znakiem w ciągu formatującym jest „+” (plus),
            data zostanie umieszczona przed nazwą archiwum.

            Jeśli pierwszym znakiem w ciągu formatujacym jest „F”, to reszta
            ciągu określa domyślny format dla opcji -ag. Taka postać
            (-ag<domyślny_format>) ma sens jedynie wtedy, gdy zostanie
            umieszczona w pliku rar.ini lub w zmiennej środowiskowej RAR.
            Na przykład, jeśli w zmiennej środowiskowej RAR zostanie
            umieszczona opcja -agfYYYY-MMM-DD, to wywołanie programu z opcją
            -ag bez parametru spowoduje, że domyślnie zostanie użyty format
            YYYY-MMM-DD.

            Ciąg formatujący może zawierać opcjonalny tekst zawarty
            w nawiasach klamrowych { }. Taki tekst jest wstawiany bez zmian
            do nazwy archiwum.

            Wszystkie pozostałe znaki są umieszczane w nazwie archiwum bez
            zmian.

            W przypadku przetwarzania istniejącego archiwum należy zachować
            ostrożność używając opcji -ag. W zależności od parametrów tej
            opcji oraz czasu, jaki upłynął od ostatniej aktualizacji danego
            archiwum, wygenerowana nazwa może się różnić od istniejącej.
            W takim przypadku RAR utworzy nowe archiwum zamiast przetworzyć
            istniejące. Aby zachować wygenerowane nazwy archiwów w celu
            dalszego przetwarzania można użyć opcji -log.


            Przykłady:

                1) użyj domyślnego formatu YYYYMMDDHHMMSS

                    RAR a -ag kopia

                2) użyj formatu DD-MMM-YY

                    RAR t -agDD-MMM-YY kopia

                3) użyj formatu YYYYMMDDHHMM i umieść datę przed „kopia”

                    RAR a -ag+YYYYMMDDHHMM kopia

                4) użyj formatu YYYY-WW-A, z opisami pól

                    RAR a -agYYYY{rok}-WW{tydzień}-A{dzień_tygodnia} kopia

                5) użyj formatu YYYYMMDD wraz z numerem archiwum. Umożliwi
                   to wygenerowanie unikalnych nazw nawet jeśli format
                   YYYYMMDD jest używany kilka razy tego samego dnia

                    RAR a -agYYYYMMDD-NN kopia


    -ai     ignoruj atrybuty pliku

            Gdy ta opcja zostanie użyta podczas wypakowywania, RAR nie
            ustawi wypakowywanym plikom atrybutów zapisanych w archiwum.

            Gdy ta opcja zostanie użyta podczas archiwizowania, to zamiast
            faktycznych atrybutów zostaną zachowane typowe atrybuty dla plików
            i katalogów.

            W Windows dotyczy to atrybutów „Archiwalny”, „Systemowy”,
            „Ukryty” i „Tylko do odczytu”; dla systemu Unix są to
            uprawnienia do pliku: użytkownika, grupy i innych.


    -ao     dodaj pliki z ustawionym atrybutem „archiwalny”
            (tylko w wersji dla Windows)

            Gdy ta opcja zostanie użyta podczas archiwizowania, to do
            archiwum zostaną dodane tylko pliki posiadające atrybut
            „Archiwalny”. Opcja ta nie wpływa na katalogi, zatem wszystkie
						przetwarzane katalogi zostaną dodane niezależnie od atrybutów.
						Aby pominąć katalogi można użyć opcji -ed.

            Przykład:

                dodaj wszystkie pliki na dysku C:, które mają ustawiony
                atrybut „archiwalny”, do archiwum f:kopia i wyczyść ten
                atrybut po archiwizacji

            rar a -r -ac -ao f:kopia c:\*.*


    -ap<ścieżka>     wskaż ścieżkę wewnątrz archiwum

            Podana ścieżka (nazwa katalogu) jest dołączana do nazw plików
            podczas dodawania ich do archiwum i usuwana podczas wypakowywania.

            Na przykład, aby dodać plik „czytajto.txt” do katalogu „DOCS\PL”
            znajdującego się w archiwum „gotowe”:

              rar a -apDOCS\PL gotowe czytajto.txt

            aby wypakować katalog „PL” do bieżącego katalogu:

              rar x -apDOCS gotowe DOCS\PL\*.*


    -as     synchronizuj zawartość archiwum

            Jeśli opcja ta zostanie dodana podczas archiwizacji,
            zarchiwizowane pliki, których nie ma na liście dodawanych plików,
            zostaną usunięte z archiwum. Użycie opcji -as w kombinacji z opcją
            -u spowoduje zsynchronizowanie zawartości archiwum z zawartością
            archiwizowanego katalogu.

            Na przykład polecenie:

            rar a -u -as kopia sources\*.cpp

            spowoduje, że archiwum „kopia.rar” będzie zawierać tylko pliki
            *.cpp z katalogu „sources”, a wszystkie pozostałe pliki zostaną
            usunięte z archiwum. Jest to podobne do tworzenia nowego archiwum,
            z jednym ważnym wyjątkiem: jeśli żaden z plików nie został
            zmodyfikowany od czasu ostatniej kopii zapasowej, operacja ta
            przebiega znacznie szybciej niż tworzenie nowego archiwum.


    -cfg-   nie wczytuj pliku konfiguracyjnego ani zmiennej środowiskowej „RAR”


    -cl     konwertuj nazwy na małe litery


    -cu     konwertuj nazwy na wielkie litery


    -c-     nie wyświetlaj komentarza


    -df     usuń pliki po zarchiwizowaniu

            Przenosi pliki do archiwum. W połączeniu z poleceniem „A” działa
            tak samo jak polecenie „M”.


    -dh     otwórz wpółużytkowane pliki

            Umożliwia przetwarzanie plików otwartych do zapisu przez inne
            aplikacje, ale tylko wtedy, jeśli te aplikacje zezwalają
            równocześnie na odczyt zablokowanych przez siebie plików

            Opcja ta powinna być używana z rozwagą, ponieważ umożliwia
            archiwizowanie pliku, który w tym samym czasie jest modyfikowany
            przez inną aplikację.


    -dr     przenieś pliki do Kosza

            Przenosi pliki do Kosza po ukończeniu archiwizacji.
            Opcja dostępna tylko w wersji dla Windows.

            
    -ds     nie sortuj plików podczas dodawania ich do ciągłego archiwum


    -dw     wymaż pliki po archiwizacji

            Usuwa pliki po ukończeniu archiwizacji. Aby uniemożliwić ich
            odzyskanie, przed usunięciem pliki są zamazywane, ich rozmiar
            jest obcinany do zera a nazwy zmieniane na tymczasowe.

            Takie wymazywanie jest przeznaczone do użycia z dyskami twardymi
            i może nie przynieść spodziewanych rezultatów w przypadku
            dysku SSD.


    -ed     nie dodawaj pustych katalogów

            Opcja ta powoduje, że katalogi nie będą dodawane do tworzonego
            archiwum. Podczas rozpakowywania takiego archiwum RAR utworzy
            niepuste katalogi bazując na ścieżkach plików w nich leżących.
            Informacje o pustych katalogach nie są przechowywane. Wszelkie
            atrybuty katalogów poza nazwą (prawa dostępu, strumienie itp)
            także zostaną utracone, dlatego opcji tej należy używać tylko
            w przypadku, gdy nie istnieje konieczność przechowywania tych
            informacji w archiwum.

            Jeśli ta opcja zostanie użyta z poleceniem „m” lub opcją „-df”,
            RAR nie usunie pustych katalogów.


    -ep     nie zachowuj ścieżek

            Opcja ta powoduje, że pliki zostaną dodane do archiwum bez
            zachowania struktury katalogów. Może to spowodować wielokrotne
            wystąpienie pliku o tej samej nazwie w jednym archiwum.

            Jeśli ta opcja zostanie użyta podczas wypakowywania plików, to
            zarchiwizowane ścieżki zostaną pominięte i wszystkie pliki zostaną
            wypakowane do jednego katalogu.


    -ep1    wyklucz katalog bazowy

            Nie zachowuje ani nie odtwarza ścieżki podanej w linii poleceń.
            Opcja ta jest ignorowana, gdy w poleceniu podano symbole
            wieloznaczne.

            Przykłady:

            1) dodaje wszystkie pliki i katalogi z katalogu tmp do archiwum
               „test”, lecz ścieżka dodanych plików nie będzie zawierać „tmp\”.

               rar a -ep1 -r test tmp\*

               jest to odpowiednik następujących operacji:

               cd tmp
               rar a -r ..\test
               cd ..

            2) wypakuj pliki pasujące do wzorca „obrazki\*” do katalogu „cel\”,
               lecz nie odtwarzaj katalogów „obrazki”

               rar x -ep1 dane obrazki\* cel\


    -ep2    rozwiń ścieżki

            Powoduje, że RAR zachowuje pełne ścieżki dostępu do plików (oprócz
            nazwy napędu oraz wiodącego separatora ścieżki) podczas
            archiwizacji.


    -ep3    rozwiń ścieżki włącznie z literą napędu
            (tylko w wersji dla Windows)

            Ta opcja powoduje, że w archiwum zapisywane są pełne ścieżki
            dostępu do plików, łącznie z literą napędu. Separator litery
            napędu (dwukropek) jest zastępowany przez znak podkreślenia.

            Jeśli opcja ta zostanie użyta podczas wypakowywania, spowoduje
            zamianę znaków podkreślenia na dwukropki, przez co pliki zostaną
            wypakowane do pierwotnych katalogów i dysków. Jeśli przy
            wypakowywaniu została określona ścieżka docelowa, zostanie ona
            zignorowana.

            Opcja ta powoduje również konwersję ścieżek UNC z \\serwer\udział
            na __serwer\udział podczas archiwizacji i odtworzenie ich
            podczas rozpakowywania archiwum.

            Za pomocą tej opcji można w łatwy sposób utworzyć kopię
            bezpieczeństwa kilku dysków w jednym archiwum, np.:

              (aby utworzyć archiwum):
                rar a -ep3 -r kopia.rar c:\ d:\ e:\

              (aby rozpakować takie archiwum):
                rar x -ep3 kopia.rar

            Należy zachować rozwagę przy użyciu opcji -ep3 podczas
            wypakowywania plików - zaleca się używanie tej opcji tylko
            w przypadku rozpakowywania własnych archiwów lub archiwów
            pochodzących z zaufanych źródeł, ponieważ jej pomocą można
            nadpisać dowolny plik znajdujący się na dysku.


    -ep4<ścieżka>    obetnij ścieżkę z początku nazwy

            Jeśli ta opcja zostanie użyta podczas archiwizacji, to określona
            ścieżka zostanie usunięta z nazwy archiwizowanych plików - jesli
            zostanie znaleziona na początku tej nazwy i nie stanowi pełnej
            nazwy. Porównywanie odbywa się do nazw już przygotowanych
            do umieszczenia w archiwum - bez nazwy napędu i bez wiodącego
            separatora ścieżki.

            Na przykład:

                rar a -ep4teksty\ebooki biblioteka c:\teksty\ebooki\techniczne

              spowoduje, że „teksty\ebooki” zostanie usunięte z nazwy każdego
              archiwizowanego pliku, i ich nazwy będą się rozpoczynać
              od „techniczne”. Ponieważ ta operacja dotyczny nazw umieszczanych
              w archiwum, opcja „-ep4c:\teksty\ebooki” byłaby niewłaściwa.


            Podczas rozpakowywania archiwum ta opcja działa podobnie do opcji
            -ap<ścieżka>. Określona ścieżka jest usuwana z nazwy jeśli zostanie
            znaleziona na jej początku. Na przykład:

                rar x -ep4teksty\ebooki biblioteka

              podczas wypakowywania usunie ciąg „teksty\ebooki” z tych nazw,
              które się od niego zaczynają.


    -e[+]<atr>
            Określa maskę atrybutów wykluczających lub niezbędnych. <atr> jest
            liczbą dziesiętną, ósemkową (poprzedzoną znakiem „0”) lub
            szesnastkową (poprzedzoną znakami „0x”). Domyślnie, jeśli atrybuty
            nie zostaną poprzedzone znakiem +, będą oznaczać atrybuty
            wykluczające. Jeśli rezultat porównania bitowego AND <atrybutów>
            i atrybutów pliku jest niezerowy, to plik nie zostanie
            przetworzony.

            Jeśli określenie atrybutów zostanie poprzedzone znakiem +, będzie
            to oznaczać atrybuty niezbędne - przetwarzane będą tylko te pliki,
            które posiadają co najmniej jeden z nich

            W wersji dla Windows istnieje możliwość aby zamiast liczby podać
            atrybuty symboliczne: D, S, H, A i R odpowiednio dla: katalogów,
            plików systemowych, plików ukrytych (hidden), plików archiwalnych
            (archive) i plików tylko-do-odczytu (read-only). Kolejność
            podawania atrybutów nie jest istotna.

            Dopuszczalne jest użycie zarówno -e<atr> i -e+<atr> w jednym
            poleceniu.

            Przykłady:
            1) archiwizuj samą strukturę katalogów, bez zawartości
              rar a -r -e+d katalogi

            2) archiwizuj pliki z wyjątkiem ukrytych i systemowych
              rar a -esh pliki

            3) nie wypakowuj plików tylko do odczytu (read-only):
              rar x -er pliki


    -f      odśwież pliki

            Opcja może być użyta podczas rozpakowywania lub tworzenia
            archiwum. Polecenie „a -f” jest równoważne poleceniu „f”. Opcję
            „-f” można też użyć z poleceniami „m” lub „mf”. Jeśli opcja „-f”
            zostanie użyta z poleceniem „x” lub „e”, wtedy pliki na dysku
            zostaną zastąpione przez pliki wypakowane z archiwum tylko wtedy,
            jeśli są starsze niż pliki w archiwum.


    -hp[h]  szyfruj dane i nagłówki

            Ta opcja jest podobna do -p[hasło], lecz opcja -p szyfruje tylko
            dane (zarchiwizowane pliki), zostawiając widoczne pozostałe
            informacje, jak nazwy zarchiwizowanych plików. Opcja -hp szyfruje
            wszystko, to znaczy zarchiwizowane pliki, ich nazwy, rozmiary,
            atrybuty, komentarze i inne dane. Bez podania hasła niemożliwe
            staje się w takim przypadku nawet wylistowanie zawartości archiwum.

            Przykład:

                rar a -hpTWFydGEgOi0p tajne raport.txt

              doda plik raport.txt do archiwum tajne.rar i zaszyfruje przy
              użyciu hasła „TWFydGEgOi0p”


    -ht[b|c] wybierz typ sumy kontrolnej [BLAKE2,CRC32]

            Spójność danych w archiwum RAR jest chroniona za pomocą sum
            kontrolnych, które są wyliczane i przechowywane dla każdego
            zarchiwizowanego pliku.

            Domyślnie RAR używa sumy kontrolnej CRC32, jednakże archiwum
            w formacie RAR 5.0 może również zawierać sumy kontrolne wyliczane
            funkcją BLAKE2sp zamiast CRC32.

            Opcja -htb włącza sumę kontrolną BLAKE2sp, a -htc - CRC32.
            Ponieważ CRC32 jest używane domyślnie, opcja -htc zwykle jest
            potrzebna tylko do przebicia opcji zapisanej w konfiguracji.

            Rozmiar sumy kontrolnej CRC32 to 32 bity (4 bajty). Choć sposób
            wyliczania tej sumy jest wystarczający do wykrycia większości
            błędów danych, to nie jest dostateczny do identyfikacji pliku.
            Innymi słowy, jeśli dwa pliki mają tę samą wartość sumy CRC32,
            to niekoniecznie mają tę samą zawartość.

            Rozmiar sumy kontrolnej BLAKE2sp to 256 bitów (32 bajty). Ponieważ
            jest to funkcja skrótu używana w kryptografii, praktycznie
            gwarantuje, że jeśli dwa pliki mają taką samą sumę kontrolną
            BLAKE2sp, to ich zawartość jest taka sama. Detekcja błędów danych
            jest również lepiej obsługiwana niż dla CRC32.

            Ponieważ suma kontrolna BLAKE2sp jest większa, archiwum jest nieco
            większe w przypadku użycia opcji -htb.

            Jeśli nagłówki plików nie są zaszyfrowane (nie została użyta opcja
            -hp), to sumy kontrolne dla zaszyfrowanych plików w archiwum
            RAR 5.0 są modyfikowane specjalnym algorytmem bazującym na haśle
            użytym do zaszyfrowania plików. Ma to na celu uniemożliwienie
            odgadnięcie zawartości pliku na podstawie sumy kontrolnej.

            Ta opcja jest obsługiwana tylko dla formatu archiwum RAR 5.0,
            dlatego do jej działania wymagane jest również użycie opcji -ma.

            Sumy kontrolne plików można wyświetlić poleceniem „vt” lub „lt”.

            Przykład:

              rar a -ma -htb listy.rar *.lst

            spowoduje dodanie do archiwum listy.rar wszystkich plików *.lst
            oraz wyliczenie dla nich sumy kontrolnej BLAKE2sp.


    -id[c,d,n,p,q]  wyświetl lub wyłącz komunikaty

            Opcja -idc wyłącza wyświetlanie informacji o programie.

            Opcja -idd wyłącza wyświetlanie informacji o zakończeniu operacji.

            Opcja -idn wyłącza wyświetlanie nazw plików podczas tworzenia,
            testowania lub rozpakowywania archiwum. Wyłącza wyświetlanie
            komunikatów o utworzeniu katalogu podczas wypakowywania pliku
            do nieistniejącego katalogu. Może także wpływać na inne polecenia
            przetwarzania archiwum. Nie ukrywa innych komunikatów ani wskaźnika
            postępu. Może powodować drobne wizualne zniekształcenia, jak np.
            nadpisywanie przez wskaźnik postępu kilku ostatnich liter
            komunikatu błędu.

            Opcja -idp wyłącza procentowy wskaźnik postępu.

            Opcja -idq włącza tryb „cichy”, w którym wyświetlane są tylko
            komunikaty błędów oraz zapytania.

            Aby użyć kilku tych opcji jednocześnie, można połączyć
            ich „końcówki” w jedno, np. poprawna jest opcja -idcdp


    -ieml[.][adres]  wyślij archiwum pocztą elektroniczną

            Opcja ta jest dostępna tylko w wersji dla Windows.

            Dołącza utworzone lub zaktualizowane archiwum do wiadomości. Aby
            skorzystać z tej opcji należy mieć zainstalowanego klienta
            pocztowego, który udostępnia interfejs MAPI (większość obecnych
            programów pocztowych spełnia ten warunek).

            Adres można wprowadzić bezpośrednio w tej opcji lub pozostawić
            pusty - w tym drugim przypadku program pocztowy poprosi o podanie
            adresu. Można podać kilka adresów oddzielając je przecinkami lub
            średnikami.

            Jeśli zaraz za opcją -ieml zostanie umieszczona kropka, archiwum
            zostanie usunięte po wysłaniu wiadomości. Jeśli opcja ta wystąpi
            podczas tworzenia archiwum wieloczęściowego, każdy wolumin
            zostanie wysłany osobno.


    -ierr   wyślij wszystkie komunikaty na stderr


    -ilog[nazwa]   rejestruj błędy w pliku

            Zapisuje komunikaty błędów w pliku rar.log. Jeśli opcjonalny
            parametr „nazwa” nie zostanie określony, plik dziennika zostanie
            utworzony według następującego schematu:
            
            Unix:    plik .rarlog w katalogu domowym użytkownika
            Windows: plik rar.log w katalogu %APPDATA%\WinRAR

            Jeśli parametr „nazwa” zawiera tylko nazwę pliku, bez ścieżki,
            RAR utworzy plik dziennika w katalogu określonym według powyższego
            schematu. Podanie nazwy wraz ze ścieżką spowoduje zmianę
            zarówno nazwy, jak i lokalizacji pliku dziennika.

            Domyślnie plik dziennika jest zapisywany w kodowaniu UTF-16, lecz
            można to zmienić za pomocą opcji -sc<kodowanie>g, np. -scag (zwykłe
            jednobajtowe kodowanie).

            Przykład:

              rar a -ilogc:\log\kopia.log kopia d:\dokumenty

                spowoduje utworzenie (w przypadku wystąpienia błędów podczas
                archiwizacji) pliku dziennika c:\log\kopia.log


    -inul   wyłącz wszystkie komunikaty


    -ioff[n]   wyłącz komputer po zakończeniu operacji

            Opcja -ioff lub -ioff1 powoduje, że po zakończeniu operacji
            komputer zostanie wyłączony, -ioff2 - zahibernowany,
            -ioff3 - uśpiony, a -ioff4 - zrestartowany. Działanie tej opcji
            jest uzależnione od tego, czy system operacyjny obsługuje
            odpowiednie funkcje.

            Jeśli uruchomionych jest kilka instancji RARa z tą opcją,
            to komputer zostanie wyłączony przez tę, która zakończy działanie
            jako ostatnia.
            
            Tylko w wersji dla Windows.


    -isnd[-]  sterowanie dźwiękami powiadomień

            Opcja -isnd włącza dźwięki powiadomień, a -isnd- je wyłącza.


    -iver   wyświetl numer wersji i zakończ działanie


    -k      zablokuj archiwum

            RAR nie może modyfikować zablokowanych archiwów, więc zablokowanie
            archiwum zapobiega jego przypadkowej modyfikacji przez RARa. Może
            to być przydatne szczególnie w przypadku masowych operacji
            na grupie archiwów.

            Ta opcja nie służy zapobieżeniu modyfikacji archiwum przez inne
            programy niż RAR.

            Przykład:

            rar a -k sejf.rar dokumenty


    -kb     zachowaj uszkodzone pliki po wypakowaniu

            Domyślnie RAR usuwa po wypakowaniu pliki, w których w czasie
            wypakowywania wystąpił błąd sumy kontrolnej. Opcja -kb powoduje,
            że pliki z błędami sumy kontrolnej nie są usuwane.

    
    -log[fmt][=nazwa]
            Zapisuje nazwy do pliku dziennika

            Ta opcja umożliwia zapisanie nazw przetwarzanych archiwów
            i plików. Zachowaniem tej opcji steruje parametr „fmt”, który
            może składać się z jednego lub więcej następujących znaków:

            A - zapisz nazwę archiwum. Jeśli RAR tworzy lub przetwarza
                woluminy, zapisywane są nazwy wszystkich woluminów.
            
            F - zapisz nazwy przetwarzanych plików. Są to nazwy plików
                dodawanych do archiwum, usuwanych lub wypakowywanych
                z archiwum, czy też zawartych w archiwum (dla operacji
                listowania zawartości).

            P - jeśli plik dziennika o podanej nazwie istnieje, to
                nowe dane zostaną do niego dopisane, zamiast tworzenia
                nowego pliku dziennika

            U - zapisz dane w formacie Unicode.

            Jeśli nie wystąpi ani „A” ani „F”, domyślnie zostanie przyjęte „A”.

            Parametr „nazwa” określa nazwę pliku dziennika. Od parametru „fmt”
            musi być oddzielone znakiem „=”. Jeśli nazwa nie zostanie
            określona, RAR użyje nazwy „rarinfo.log”.

            Dopuszczalne jest użycie wielu opcji -log w jednym poleceniu.

            Ta opcja może być szczególnie przydatna podczas automatycznego
            przetwarzania archiwów o generowanych nazwach (opcje -ag i -v).

            Przykłady:

            1) zapisz nazwy utworzonych woluminów do pliku listawol.txt:

               rar a -v100m -loga=listawol.txt wolumin.rar c:\dane

            2) zapisz wygenerowaną nazwę archiwum do pliku kopia.txt
               w formacie Unicode:

               rar a -ag -logau=kopia.txt kopia.rar mojepliki\*

            3) zapisz nazwy testowanych woluminów do pliku listawol.txt
               oraz nazwy testowanych plików do pliku listaplik.txt:

               rar t -log=listawol.txt -logf=listaplik.txt wolumin.part01.rar

    
    -m<n>   wybierz metodę kompresji

            <n> od 0 do 5 oznacza odpowiednią metodę kompresji:

                -m0  brak         dodaje pliki do archiwum bez kompresji
                -m1  najszybsza   najszybsza metoda (najmniej wydajna)
                -m2  szybka       szybka kompresja
                -m3  normalna     normalna (domyślna) metoda kompresji
                -m4  dobra        dobra kompresja (bardziej efektywna)
                -m5  najlepsza    najlepsza kompresja (najwydajniejsza,
                                  ale też najwolniejsza)

            Jeśli opcja ta nie wystąpi, RAR użyje metody -m3 (normalna
            kompresja).

  
  -ma[4|5]  określ wersję formatu archiwum

            Domyślnie RAR tworzy archiwa w formacie RAR 5.0. Aby utworzyć
            archiwum w formacie RAR 4.x należy użyć opcji -ma4. Opcji -ma5
            lub -ma można użyć aby przebić opcję -ma4 zachowaną w pliku
            konfiguracyjnym, aby wymusić użycie formatu RAR 5.0.

            Opcja ta jest brana pod uwagę tylko podczas tworzenia nowego
            archiwum, a ignorowana podczas modyfikacji istniejącego archiwum.


  -mc<par>  ustaw zaawansowane parametry kompresji

            Opcja ta jest przeznaczona głównie do testów wydajności
            i eksperymentów; zwykle lepiej jest pozostawić te ustawienia
            w gestii RARa. Niewłaściwe użycie tej opcji może spowodować
            poważne straty w wydajności, należy więc jej używać z rozwagą.

            Opcja ma następującą składnię:

            -mc[parametr1][:parametr2][moduł][+ lub -]

            gdzie <moduł> jest literą określającą składnik algorytmu
            kompresji przeznaczony do skonfigurowania.

            Wartości dla <modułu>:

              A - kompresja danych dźwiękowych
              C - kompresja danych graficznych (true color)
              D - kompresja delta
              E - kompresja plików wykonywalnych x86
              T - kompresja tekstu

            Format archiwum RAR 5.0 obsługuje tylko wartości „D” i „E”.

            Znak „+” umieszczony za modułem oznacza, że RAR ma użyć danego
            algorytmu do kompresji wszystkich danych; znak „-” całkowicie
            wyłącza dany moduł z procesu kompresji. Jeśli po module nie będzie
            żadnego znaku, RAR automatycznie wybierze odpowiednie moduły
            w zależności od kompresowanych danych oraz metody kompresji.

            Opcja -mc- wyłącza wszystkie zaawansowane algorytmy kompresji.

            <Parametr1> oraz <Parametr2> są zależne od tego, z jakim modułem
            są używane:

            Kompresja danych dźwiękowych, kompresja delta:

              <Parametr1> jest liczbą 8-bitowych kanałów (od 1 do 31). RAR
              rozdziela kanały na 8-bitowe, np.: dwa 16-bitowe kanały zostaną
              potraktowane jak 4 kanały 8-bitowe.

              <Parametr2> jest ignorowany.


            Kompresja plików wykonywalnych x86, kompresja danych graficznych:

              <Parametr1> i <Parametr2> są ignorowane.


            Kompresja tekstu:

              Algorytm kompresji tekstu umożliwia uzyskanie lepszych
              rezultatów podczas kompresji czystego tekstu. Nie może on jednak
              używać wielu procesorów, co powoduje, że jest wolniejszy
              w porównaniu do ogólnych algorytmów kompresji w środowisku
              wieloprocesorowym lub wielordzeniowym. Ponadto dekompresja
              danych skompresowanych tym algorytmem jest wolniejsza,
              niezależnie od liczby procesorów czy rdzeni. Z tego powodu
              specjalny algorytm kompresji tekstu jest domyślnie wyłączony.
              Aby go włączyć należy użyć opcji -mct (RAR użyje tego algorytmu
              automatycznie do odpowiednich danych). Opcja -mct+ spowoduje,
              że specjalny algorytm kompresji tekstu zostanie użyty dla
              wszystkich przetwarzanych danych.

              Opcja -mct może także zawierać parametry. Pełna składnia tej
              opcji to -mc[parametr1][:parametr2]t[+ lub -].

              <Parametr1> jest numerem algorytmu PPM (od 2 do 63). Zwykle
              większa wartość zwiększa stopień kompresji, lecz tylko jeśli
              jest wystarczająco dużo pamięci. Jeśli zabraknie pamięci,
              rezultat może być odwrotny. Większe wartości spowalniają proces
              kompresji i dekompresji.

              <Parametr2> jest ilością (w megabajtach) pamięci przydzielonej
              algorytmowi (od 1 do 128). Większe wartości mogą zwiększyć
              stopień kompresji, lecz należy mieć na uwadze, że PPM używa tyle
              samo pamięci do kompresji jak i do dekompresji, więc jeśli
              przydzielić za dużo pamięci podczas kompresji, inni użytkownicy
              mogą mieć problem z dekompresjią takiego archiwum na komputerze,
              który ma mniej pamięci. Dekompresja może się udać mimo to (przy
              użyciu pamięci wirtualnej), lecz może znacznie się spowolnić.


            Przykłady:

            1) opcja -mc1a+ wymusza używanie kompresji audio mono 8-bitowej
               dla wszystkich danych

            2) opcja -mc10:40t+ wymusza użycie kompresji tekstu dla wszystkich
               danych, wybiera algorytm numer 10 i przydziela mu 40 MB pamięci

            3) opcja -mc12t wybiera algorytm numer 12 dla kompresji tekstu,
               lecz pozostawia w gestii RARa decyzję kiedy ma jej użyć

            4) opcje -mct -mcd- włączają kompresję tekstu i wyłączają
               kompresję delta


    -md<n>[k,m,g]  wybierz rozmiar słownika

            Słownik jest specjalnym obszarem pamięci używanym przez archiwizer
            podczas pracy. Jeśli rozmiar kompresowanego pliku (lub wszystkich
            plików w przypadku archiwum ciągłego) jest większy niż rozmiar
            słownika, wtedy zwiększenie słownika spowoduje wzrost stopnia
            kompresji, zmniejszenie prędkości kompresji oraz zwiększenie
            zapotrzebowania na pamięć.

            Dla archiwów w formacie RAR 4.x rozmiar słownika może wynosić:
            64 KB, 128 KB, 256 KB, 512 KB, 1 MB, 2 MB, 4 MB.

            Dla archiwów w formacie RAR 5.0 rozmiar słownika może wynosić:
            128 KB, 256 KB, 512 KB, 1 MB, 2 MB, 4 MB, 8 MB, 16 MB, 32 MB,
            64 MB, 128 MB, 256 MB, 512 MB, 1 GB.

            W celu określenia rozmiaru można używać modyfikatorów „k”, „m” i
            „g” oznaczających, odpowiednio, kilobajty, megabajty i gigabajty,
            np. -md64m oznacza słownik o rozmiarze 64 MB. Jeśli żaden
            modyfikator nie zostanie podany, RAR zakłada, że było to „m”.
            Oznacza to, że opcje -md64m i -md64 są równoznaczne.

            Podczas kompresji RAR potrzebuje około 6 razy więcej pamięci niż
            określony rozmiar słownika, dlatego słowniki o rozmiarach 512MB
            i 1GB są dostępne tylko w 64-bitowej wersji RARa. Podczas
            dekompresji RAR potrzebuje niewiele więcej pamięci niż rozmiar
            słownika użyty podczas kompresji, dlatego zarówno 32- jak
            i 64-bitowa wersja są w stanie rozpakować archiwum, w którym użyto
            słownika o rozmiarze nawet 1GB.

            Jeśli rozmiar wszystkich archiwizowanych plików w trybie ciągłym
            lub największego pliku w trybie zwykłym jest co najmniej dwukrotnie
            mniejszy niż wybrany rozmiar słownika, RAR może go zmniejszyć.
            Dzięki temu zmniejsza się użycie pamięci bez straty
            na jakości kompresji.

            Domyślnym rozmiarem słownika dla archiwów RAR 4.x jest 4MB,
            a dla archiwów RAR 5.0 - 32MB.

            Przykład:

              rar a -s -ma -md128 lib *.dll

                spowoduje utworzenie ciągłego archiwum w formacie RAR 5.0
                o słowniku wielkości 128 MB.


    -me[par]  ustaw parametry szyfrowania

            W obecnej wersji obsługiwany jest tylko parametr „s”. Opcja -mes
            umożliwia pominięcie zaszyfrowanych plików podczas rozpakowywania
            lub testowania archiwum.


    -ms[lista]  określ pliki do archiwizacji bez kompresji

            Określa typy plików, które będą archiwizowane bez kompresji.
            Za pomocą tej opcji można archiwizować już skompresowane pliki,
            co zwiększa prędkość archiwizacji bez spadku stopnia kompresji.

            Opcjonalna <lista> określa listę rozszerzeń plików (oddzielonych
            średnikami). Na przykład, podanie -msrar;zip;jpg spowoduje,
            że RAR zarchiwizuje bez kompresowania archiwa RAR i ZIP oraz
            obrazki w formacie JPG. Lista może również zawierać symbole
            wieloznaczne, np.: -ms*.rar;*.zip;*.jpg. Dopuszcza się także
            wielokrotne użycie opcji -ms w jednym poleceniu, np.:
            -msrar -mszip zamiast -msrar;zip.

            W systemie Unix opcja -ms zawierająca listę rozszerzeń musi być
            ujęta w cudzysłów. Robi się to w celu zapobieżenia przetwarzania
            średnika przez interpreter powłoki (shell). Zamiast tego można
            wykorzystać możliwość wielokrotnego użycia opcji -ms w jednym
            poleceniu.

            Jeśli <lista> nie zostanie podana, RAR użyje domyślnego zestawu
            rozszerzeń, który zawiera:

                7z, ace, arj, bz2, cab, gz, jpeg, jpg, lha, lz, lzh, mp3,
                rar, taz, tgz, xz, z, zip, zipx


    -mt<wątki>  ustaw liczbę wątków

            Parametr <wątki> może przybierać wartości od 1 do 64. Określa
            pożądaną maksymalną liczbę wątków dla kompresji i innych funkcji
            RARa, które mogą uruchamiać wiele wątków. Choć RAR stara się
            trzymać tej wartości, to czasem rzeczywista liczba aktywnych
            wątków może być wyższa.

            Zmiana parametru <wątki> ma nieznaczny wpływ na stopień kompresji,
            dlatego archiwa utworzone z różnymi parametrami opcji -mt nie
            będą identyczne pomimo zachowania tych samych pozostałych
            opcji kompresji.

            Jeśli opcja -mt nie wystapi w poleceniu, RAR spróbuje wykryć
            liczbę dostępnych procesorów i wybrać optymalną liczbę wątków
            kompresji.


    -n<plik>  Dodatkowy filtr pliku

            Opcja ta powoduje, że RAR nałoży dodatkowy filtr na pliki do
            przetworzenia. W opcji mogą wystąpić symbole wieloznaczne.
            Przeczytaj opis opcji -x aby zapoznać się ze składnią symboli
            wieloznacznych.
            Opcja może wystąpić wielokrotnie w jednym poleceniu.

            Opcja ta nie zastępuje zwykłych masek plików, które muszą się
            znaleźć w poleceniu, a jedynie stanowi dodatkowy filtr
            ograniczający pliki, które będą przetwarzane, co w niektórych
            przypadkach może skrócić (uprościć) polecenie, np. aby
            zarchiwizować wszystkie pliki *.txt i *.lst z katalogów „Projekt”
            i „Info”, można wydać takie polecenie:

              rar a -r text Projekt\*.txt Projekt\*.lst Info\*.txt Info\*.lst

            lub takie, używające opcji -n:

              rar a -r -n*.txt -n*.lst text Projekt Info


    -n@<lista>  wczytaj dodatkowe filtry z określonej listy

            Opcja ta ma podobne działanie do -n<plik> z tą różnicą, że filtry
            (maski) plików do przetworzenia wczytuje z podanego pliku listy.
            Jeśli parametr <lista> zostanie pominięty, filtry plików zostaną
            wczytane ze standardowego urządzenia wejściowego (z klawiatury).

            Ta opcja nie zastępuje zwykłych list czy masek plików - nadal
            należy je określić w poleceniu. Służy ona jedynie do dodatkowego
            odfiltrowania plików.

            Przykład:

            rar a -r -n@lista2.txt tekst Projekt Info @lista.txt


    -oc     odtwórz atrybut „skompresowany” (tylko w wersji dla Windows)

            Ta opcja umożliwia odtworzenie plikom i katalogom atrybutu
            „skompresowany” (na dyskach NTFS). RAR zachowuje ten atrybut
            w archiwum, ale domyślnie go nie odtwarza.


    -oh     Zachowaj twarde dowiązania jako dowiązania a nie pliki

            Jeśli archiwizowane pliki posiadają kilka twardych dowiązań, to ta
            opcja powoduje, że w archiwum oryginalny plik zostanie zapisany
            normalnie, a jego twarde dowiązania jako odwołania do niego.
            Podczas wypakowywania takich plików RAR będzie tworzył twarde
            dowiązania zamiast zwykłych plików.

            Nie wolno usunąć z archiwum ani zmienić nazwy pierwszego pliku
            (tego, do którego odnoszą się odwołania), ponieważ uniemożliwi to
            wypakowanie plików odwołujących się do niego. Jeśli pierwszy plik
            zostanie zmodyfikowany, modyfikacji ulegną również pliki
            odwołujące się do niego. Aby poprawnie odtworzyć twarde dowiązania
            oryginalny plik również musi być wypakowany w tej samej operacji.

            Opcja ta jest obsługiwana tylko dla formatu archiwum RAR 5.0.


    -oi[0-4][:<rozmiar>]
            Zachowaj identyczne pliki jako referencje

            Opcja -oi0 (lub -oi-) wyłącza przetwarzanie identycznych plików
            co powoduje, że są one archiwizowane w normalny sposób. Może być
            zastosowana w celu przebicia opcji -oi zapisanej w pliku
            konfiguracyjnym.

            Jeśli zastosowana zostanie opcja -oi1 (lub -oi), to RAR podda
            analizie zawartość plików przed rozpoczęciem archiwizacji. Jeśli
            zostanie znalezionych kilka plików o identycznej zawartości, to
            pierwszy z nich zostanie normalnie zarchiwizowany, natomiast
            zamiast jego duplikatów w archiwum zostaną umieszczone tylko
            odwołania do niego. Pozwala to zredukować rozmiar archiwum, lecz
            wprowadza pewne ograniczenia co do samego archiwum. Nie wolno
            usunąć z archiwum ani zmienić nazwy pierwszego pliku (tego, do
            którego odnoszą się odwołania), ponieważ uniemożliwi to
            wypakowanie plików odwołujących się do niego. Jeśli pierwszy plik
            zostanie zmodyfikowany, modyfikacji ulegną również pliki
            odwołujące się do niego. Aby poprawnie wypakować pliki odwołujące
            się do innego pliku, to ten inny plik również musi być
            wypakowany w tej samej operacji.

            Zaleca się używanie opcji -oi tylko podczas kompresji dużej liczby
            identycznych plików, kiedy to archiwum nie będzie później
            modyfikowane, a rozpakowywane będzie zawsze w całości. Jeśli
            wszystkie identyczne pliki są na tyle małe, że mieszczą się
            w rozmiarze słownika kompresji (określonego opcją -md<n>), to
            lepiej jest użyć opcji -s zamiast -oi.

            Opcja -oi2 jest podobna do -oi1 z tą różnicą, że przed
            rozpoczęciem archiwizacji zostaną wyświetlone nazwy szystkich
            znalezionych indetycznych plików.

            Opcje -oi3 i -oi4 umożliwiają użycie RARa do wygenerowania listy
            identycznych plików. Choć w poleceniu trzeba podać nazwę archiwum,
            to żadne archiwum z uzyciem tych opcji nie zostanie utworzone.
            W przypadku opcji -oi3 wyświetlane są rozmiary i nazwy
            identycznych plików, a każda grupa identycznych plików jest
            oddzielona od następnej pojedynczą pustą linią. Opcja -oi4
            powoduje, że RAR wyświetla tylko nazwy plików, pomijając pierwszy
            plik - co w efekcie daje listę samych duplikatów.

            Opcjonalny parametr <rozmiar> pozwala określić minimalny rozmiar
            pliku. Ta wartość stanowi granicę, poniżej której RAR nie próbuje
            nawet badać, czy plik ma duplikaty. Jeśli ten parametr nie
            wystąpi, to RAR domyślnie przyjmuje rozmiar 64 KB. Zbyt mała
            wartość tego parametru może wydłużyć czas wyszukiwania duplikatów.

            Opcje -oi1 i -oi2 są obsługiwane tylko dla formatu archiwum RAR 5.0

            Przykłady:

              rar a -oi -ma arc01

            archiwizuje zawartość bieżącego katalogu do archiwum „arc01”,
            a znalezione identyczne pliki zachowuje jako odwołania.

              rar a -oi3:1000000 -r asdfg c:\zdjęcia\*.jpg

            tworzy listę duplikatów plików *.jpg o rozmiarach większych
            lub równych 1000000 bajtów znajdujących się w katalogu c:\zdjęcia
            i jego podkatalogach.
              

    -ol[a]  przetwarzaj dowiązania symboliczne jako dowiązania [ścieżki absolutne]
  
            Ta opcja powoduje, że symboliczne dowiązania są zachowywane
            w archiwum jako dowiązania i właściwa zawartość pliku lub katalogu
            nie jest przechowywana. W wersji dla Windows opcja ta powoduje
            również zachowywanie punktów ponownej analizy (reparse point).
            Takie dowiązania są odtwarzane podczas wypakowywania z archiwum.

            Opcja ta jest obsługiwana dla formatu RAR 4.x i RAR 5.0
            w systemie Unix, a w systemie Windows tylko dla formatu RAR 5.0.

            W Windows, aby podczas wypakowywania odtworzyć dowiązania
            symboliczne, może być konieczne posiadanie uprawnień
            administratora.

            Jeśli opcja -ol wystąpi podczas archiwizacji, to RAR doda
            wszystkie napotkane dowiązania niezależnie od tego, na jaki obiekt
            wskazują. Podczas rozpakowywania archiwum RAR domyślnie pomija
            dowiązania wskazujące na obiekty znajdujące się poza katalogiem
            docelowym, dowiązania ze ścieżkami absolutnymi, takie, które
            posiadają wiele „..” (wskazań na katalog nadrzędny) oraz
            posiadające inne potencjalnie niebezpieczne parametry. Aby
            wypakować takie dowiązania, należy posłużyć się opcją -ola.

            Dowiązania wskazujące na obiekty znajdujące się poza katalogiem
            docelowym mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa. Należy je
            wypakowywać jedynie z archiwów pochodzących z zaufanych źródeł
            (np. własne kopie bezpieczeństwa).

            Dowiązania symboliczne, które WinRAR uważa za bezpieczne, 
            nie podlegają ograniczeniom i są wypakowywane niezależnie
            od wystąpienia tej opcji.


    -oni    dopuść potencjalnie niekompatybilne nazwy

            System plików NTFS dopuszcza nazwy plików zawierające na końcu
            spacje i kropki, jak również zarezerwowane nazwy urządzeń, lecz
            wiele programów w Windows nie potrafi prawidłowo ich przetworzyć.
            Jeśli ta opcja nie zostanie użyta, to podczas wypakowywania RAR
            usunie z nazw plików znajdujące się na końcu spacje i kropki,
            a nazwy plików posiadające zarezerwowane nazwy urządzeń (np. aux)
            poprzedzi znakiem „_” (podkreślenie).
            
            Aby nazwy pozostały niezmodyfikowane, należy użyć tej opcji. Może
            to się jednak wiązać z zagrożeniem bezpieczeństwa.

            Dostępne tylko w wersji dla Windows.
            

    -op<ścieżka>  określ katalog docelowy

            Określa katalog, w którym zostaną umieszczone pliki wypakowane
            za pomocą poleceń „x” i „e”. Jeśli określony katalog nie istnieje,
            RAR go utworzy.

            W przeciwieństwie do parametru <katalog_docelowy\> z linii poleceń,
            opcja -op dopuszcza ścieżkę bez końcowego separatora.

            Przykład:

                rar x -opgrafiki rysunki

              wypakuje zawartość archiwum rysunki.rar do katalogu „grafiki”.
    
    
    -or     automatycznie zmieniaj nazwę wypakowywanego pliku jeśli plik
            o tej samej nazwie już istnieje. Nowe nazwy przemianowanych
            plików będą miały format „plik(N).txt”, gdzie „plik.txt” to
            oryginalna nazwa pliku a „N” jest kolejnym numerem.


    -os     zachowaj strumienie NTFS (tylko w wersji dla Windows)

            Ta opcja ma znaczenie tylko dla Windows pracujących na systemie
            plików NTFS. Umożliwia ona zachowywanie dodatkowych strumieni
            danych powiązanych z plikami. Jest to szczególnie ważne w przypadku
            używania programów wykorzystujących takie strumienie.

            Strumienie nie są zachowywane dla plików używających szyfrowania
            NTFS (szyfrowanie na dysku).


    -ow     Opcja ta służy do zachowywania i odtwarzania atrybutów związanych
            z prawami do plików.

            W systemach Unix RAR zachowuje informacje o właścicielu i grupie
            pliku.

            W Windows zapisywane są informacje o właścicielu, grupie, prawa do
            pliku oraz informacja audytowa, lecz tylko jeśli posiadasz prawa
            do odczytu tych informacji. Należy mieć na uwadze, że w Windows
            takie informacje dostępne są tylko w systemie plików NTFS.


    -o[+|-] Ustawia tryb nadpisywania. Opcja może być użyta zarówno podczas
            archiwizacji jak i wypakowywania plików. Dostępne tryby:

              -o   Zapytaj przed nadpisaniem
                   (jest to ustawienie domyślne dla wypakowywania)

              -o+  Nadpisz wszystkie pliki
                   (ustawienie domyślne dla aktualizacji plików w archiwum)

              -o-  Pomiń istniejące pliki


    -p[hasło]   ustaw hasło
    
            Ustawia hasło <hhasło> używane do szyfrowania plików podczas
            archiwizacji, lub do deszyfrowania podczas wypakowywania.

            Wielkość liter w haśle jest istotna. Maksymalna długość hasła to
            127 znaków - dłuższe hasła zostaną przycięte do tej długości.
            W przypadku braku hasła w linii poleceń, RAR poprosi o jego
            wprowadzenie. Jeśli parametr <hasło> nie jest określony, to można
            zamiast niego użyć przekierowania pliku.

            Przykłady:

            1) rar a -psekret teksty.rar *.txt

               dodaje pliki *.txt do archiwum „teksty” i szyfruje je hasłem
               „sekret”.

            2) rar -p teksty.rar *.txt < hsl.txt

               jako hasło zostanie użyta zawartość pliku hsl.txt


    -qo[-|+]  dodaj informacje szybkiego otwarcia [nie dodawaj|wymuś]

            W archiwum RAR informacje o pliku, jak jego nazwa, czas, rozmiar
            i atrybuty, są umieszczane bezpośrednio przed zawartością tego
            pliku. To podejście jest bardziej odporne na uszkodzenia niż
            przechowywanie wszystkich nagłówków w jednym miejscu - bo
            w przypadku uszkodzenia takiego zbioru nagłówków spowodowałoby
            utratę zawartości całego archiwum. Choć ten sposób jest lepszy
            jeśli chodzi o bezpieczeństwo, to otwieranie archiwum
            i odczytywanie tych nagłówków, rozrzuconych po całym archiwum,
            zajmuje więcej czasu.

            Aby przyspieszyć otwieranie archiwum i nie tracić na
            bezpieczeństwie danych, archiwa w formacie RAR 5.0 mogą
            przechowywać opcjonalny blok danych zawierający same nagłówki
            plików. Taki blok jest umieszczany na końcu archiwum. Oprócz tego
            archiwum RAR 5.0 zawiera normalne nagłówki rozrzucone po całym
            archiwum, jak do tej pory. Ponieważ taki blok nagłówków jest
            ciągły, może być szybko odczytany. Każdy nagłówek pliku znajdujący
            się w tym bloku jest chroniony sumą kontrolną. Jeśli RAR wykryje,
            że blok szybkiego otwarcia jest uszkodzony, to będzie odczytywał
            nagłówki rozrzucone po archiwum.

            Blok szybkiego otwarcia zawiera pełne kopie nagłówków plików,
            z których każdy może mieć długość dochodzącą do kilkuset bajtów.
            To oczywiście powoduje wzrost wielkości archiwum, co jest
            najbardziej zauważalne w przypadku archiwum zawierającego dużą
            liczbę małych plików. Domyślnie zatem, gdy nie zostanie użyta opcja
            -qo, lub zostanie ona użyta bez parametrów, RAR zapisuje w bloku
            szybkiego otwarcia nagłówki tylko relatywnie dużych plików.
            Konkretna wartość graniczna, od której RAR uznaje plik za „duży”,
            może zależeć od wersji RARa. Takie podejście daje dość dobrą
            prędkość otwierania archiwum i odczytu jego zawartości i nie
            powoduje zbyt dużego przyrostu rozmiaru. Aby uzyskać największą
            prędkość otwierania archiwum nie dbając o jego rozmiar, można użyć
            opcji -qo+ co spowoduje, że RAR umieści nagłówki wszystkich plików
            w bloku szybkiego otwarcia. Aby zaś uzyskać jak najmniejsze
            archiwum nie dbając o prędkość jego otwierania, można użyć opcji
            -qo- co spowoduje, że RAR w ogóle nie utworzy bloku szybkiego
            otwarcia.


    -r      przeszukaj podkatalogi

            Opcja może być użyta z poleceniami: „a”, „u”, „f”, „m”, „x”, „e”,
            „t”, „p”, „v”, „l”, „c”, „cf” oraz „s”.

            Jeśli zostanie użyta z poleceniami „a”, „u”, „f” lub „m”, zostaną
            przetworzone pliki znajdujące się we wszystkich podkatalogach jak
            również w bieżącym katalogu.

            Jeśli zostanie użyta z poleceniami „x”, „e”, „t”, „p”, „v”, „l”,
            „c”, „cf” lub „s”, zostaną przetworzone archiwa znajdujące się we
            wszystkich podkatalogach jak również w bieżącym katalogu.


    -r-     nie przeszukuj podkatalogów

            Nawet bez opcji -r RAR może przeszukiwać podkatalogi w niektórych
            sytuacjach. Opcja -r- zapobiega tym sytuacjom.

            Gdy podczas archiwizacji poda się nazwę katalogu i ta nazwa nie
            zawiera symboli wieloznacznych, RAR domyślnie dodaje do archiwum
            całą zawartość tego katalogu nawet jeśli nie podano opcji -r.

            Na przykład, polecenie:
            
              rar a -r- arc jakis_katalog
            
            doda do archiwum jedynie pusty katalog „jakis_katalog”, bez jego
            ewentualnej zawartości. 
            
            Z kolei polecenie:
            
              rar a -r- arc c:\
            
            zarchiwizuje zawartość głównego katalogu na dysku C:, bez
            uwzględnienia podkatalogów.


    -r0     Podobnie do -r, lecz gdy zostanie użyta z poleceniami „a”, „u”,
            „f”, „m” spowoduje przeszukanie podkatalogów tylko dla nazw
            zawierających symbole wieloznaczne.

            Ta opcja działa tylko dla nazw plików.

            Przykład:

                rar a -r0 dokumenty.rar *.doc readme.txt

            dodaje pliki *.doc z bieżącego katalogu i jego podkatalogów
            oraz plik readme.txt tylko z bieżącego katalogu do archiwum
            dokumenty.rar. W przypadku użycia opcji -r, RAR poszukiwałby
            pliku readme.txt również w podkatalogach.


    -ri<p>[:<z>]   ustaw priorytet i czas zaśnięcia

            Opcja jest dostępna tylko w wersji RARa dla Windows.

            Ta opcja jest używana do regulacji użycia czasu procesora przez
            RARa w środowisku wielozadaniowym. Priorytet może przybierać
            wartości od 0 do 15.

            Jeśli <p> jest równe 0, użyty zostanie domyślny priorytet.
            1 oznacza najniższy a 15 - najwyższy możliwy priorytet.

            Czas zaśnięcia <z> jest liczbą o wartości od 0 do 1000
            (w milisekundach). Jest to czas, na jaki RAR zawiesi swe działanie
            po każdej operacji odczytu lub zapisu podczas archiwizacji lub
            wypakowywania. Ustawienie czasu zaśnięcia jest przydatne gdy
            ustawienie priorytetu nie wystarcza do zmniejszenia obciążenia
            systemu w zadowalającym stopniu.

            Przykład:

            rar a -ri0:10 kopia *.*

                uruchamia RARa z domyślnym priorytetem i czasem zaśnięcia
                10 ms po każdym odczycie lub zapisie.


    -rr[N]  dodaj dane naprawcze

            Ta opcja jest używana podczas tworzenia lub modyfikowania archiwum
            i powoduje dodanie do niego danych naprawczych. Patrz opis
            polecenia „rr[N]”.


    -rv[N]  utwórz woluminy naprawcze

            Opcja ta może być użyta podczas tworzenia archiwum
            wieloczęściowego w celu utworzenia woluminów naprawczych. Patrz
            opis polecenia „rv[N]”.


    -s      utwórz ciągłe archiwum

            Archiwum ciągłe jest archiwum utworzonym za pomocą specjalnego
            algorytmu, który traktuje niektóre lub wszystkie pliki w archiwum
            jak pojedynczy strumień danych.

            Używanie tego algorytmu zwiększa stopień upakowania danych,
            szczególnie podczas archiwizowania dużych ilości małych plików. Ma
            to też swoje wady: wolniejsze aktualizowanie istniejącego
            archiwum, wolniejszy dostęp do wybranych pojedynczych plików oraz
            zmniejszona odporność na uszkodzenia.
            
           Zwykle pliki w ciągłym archiwum sortowane są według rozszerzenia,
           lecz można to zmienić używając opcji -ds lub tworząc własny plik
           definiujący kolejność - „rarfiles.lst”.
            
            Przykład:

            rar a -s -md512 sources.rar *.asm -r

                utwórz ciągłe archiwum „sources.rar” przy użyciu słownika
                o wielkości 512 KB, przeszukując wszystkie podkatalogi
                począwszy od katalogu bieżącego dodając tylko pliki *.asm


    -s<N>   utwórz ciągłe grupy <N> plików

            Podobnie do -s, lecz statystyki ciągłości są liczone od nowa
            po zarchiwizowaniu <N> plików. Powoduje to zwykle spadek stopnia
            kompresji, lecz także zmniejsza ryzyko utraty danych w przypadku
            uszkodzenia ciągłego archiwum.


    -sc<kodowanie>[obiekty]
            Opcja ta umożliwia określenie kodowania znaków.

            Parametr „kodowanie” jest wymagany i może przyjąć jedną
            z następujących wartości:

              U - Unicode UTF-16
              F - Unicode UTF-8
              A - domyślne kodowanie jednobajtowe (w Windows jest to ANSI)
              O - kodowanie OEM (DOS). Tylko w wersji dla Windows.

            Kolejność bajtów w plikach w formacie Unicode UTF-16 jest określana
            na podstawie znacznika znajdującego się na pocątku takiego pliku.
            Jeśli plik nie posiada takiego znacznika, WinRAR założy, że
            kolejność bajtów to „little endian”.

            Parametr „obiekty” jest opcjonalny i może przyjąć jedną
            z następujących wartości:

              G - plik dziennika tworzony przy użyciu opcji -ilog
              L - plik listy
              C - plik komentarza
              R - komunikat przekierowywany do pliku lub strumienia
                  (tylko w wersji dla Windows)

            Dozwolone jest określenie więcej niż jednego obiektu, na przykład
            -scolc. Jeśli parametr „obiekty” nie zostanie wyspecyfikowany,
            podany zestaw znaków zostanie zastosowany do wszystkich obiektów.

            Opcja ta wpływa na przetwarzanie plików określonych opcją
            -z[plik], plików list oraz plików komentarzy zapisywanych za
            pomocą polecenia „cw”.

            Przykłady:

            1) rar a -scol dane @lista

            Odczytuje nazwy zawarte w pliku „lista” używając kodowania OEM

            2) rar c -scuc -zkomentarz.txt dane

            Traktuje plik komentarz.txt jako tekst Unicode

            3) rar cw -scuc dane komentarz.txt

            Zapisuje komentarz do pliku komentarz.txt używając kodowania
            Unicode

            4) rar lb -scur dane > lista.txt

            Zapisuje nazwy plików z archiwum dane.rar do pliku lista.txt
            używając kodowania Unicode


    -se     utwórz ciągłe grupy według rozszerzenia

            Podobnie do -s, lecz statystyki ciągłości są liczone od nowa
            jeśli zmieni się rozszerzenie archiwizowanego pliku. Powoduje
            to zwykle spadek stopnia kompresji, lecz także zmniejsza ryzyko
            utraty danych w przypadku uszkodzenia ciągłego archiwum.


    -sfx[nazwa] utwórz samorozpakowujące się archiwum

            Jeśli ta opcja zostanie użyta podczas tworzenia nowego archiwum,
            zostanie utworzone samorozpakowujące się archiwum (SFX). Domyślnie
            RAR używa modułu SFX o nazwie default.sfx znajdującego się w tym
            samym katalogu co rar.exe (w wersji dla Windows) lub, w wersji
            dla Unix, w katalogu domowym użytkownika, w /usr/lib lub
            w /usr/local/lib. Można też wskazać użycie innego modułu SFX
            poprzez podanie jego nazwy w parametrze [nazwa].

            Przykład:

            	utwórz samorozpakowujące się archiwum przy użyciu podanego
              modułu SFX („wincon.sfx”)

              rar a -sfxwincon.sfx myinst


    -si[nazwa]
            Opcja ta powoduje, że podczas tworzenia, rozpakowywania
            i testowania archiwum dane zostaną odczytane ze stdin (standardowe
            urządzenie wejściowe).
            
            Podczas tworzenia archiwum opcjonalny parametr „nazwa” umożliwia
            nadanie nazwy, pod jaką odczytane dane zostaną zachowane
            w archiwum; jeśli on nie zostanie podany, dane zostaną zachowane
            pod nazwą „stdin”.

            Podczas rozpakowywania nazwa archiwum określona w linii poleceń
            jest używana tylko w wyświetlanych komunikatach, a właściwe dane
            do przetworzenia są odczytywane ze stdin. Można zatem podać
            jakąkolwiek nazwę archiwum.

            Podczas odczytywana danych ze stdin RAR nie może wykonywać operacji
            wymagających sięgania do danych wstecz. Niektóre z tych
            niemożliwych do wykonania operacji to wyświetlanie komentarzy,
            testowanie danych naprawczych, używanie informacji szybkiego
            otwarcia, przetwarzanie archiwów wieloczęściowych.

            Jakikolwiek monit wymagający interakcji z użytkownikiem jest
            niedozwolony w przypadku użycia opcji -si i skutkuje zakończeniem
            działania programu. Jeśli w grę wchodzi nadpisywanie istniejących
            plików lub wypakowywanie zaszyfrowanych plików, można tych monitów
            uniknąć stosując odpowiednie opcje -o[+|-|r], -p<hasło> czy -mes.

            Przykłady:

            1) zarchiwizuj listę plików *.txt jako „pliki_txt.txt” w archiwum
               test.rar

              dir C:\Windows\*.txt /s/b | rar a -sipliki_txt.txt test

            2) rozpakuj archiwum dokumenty.rar do katalogu „dokumenty”

              type dokumenty.rar | rar x -si -o+ -pHasło asdf dokumenty\


    -sl<rozmiar>
            Przetwarza tylko te pliki, których rozmiar jest mniejszy niż ten
            określony parametrem <rozmiar>.
            Parametr <rozmiar> podaje się w bajtach.


    -sm<rozmiar>
            Przetwarza tylko te pliki, których rozmiar jest większy niż ten
            określony parametrem <rozmiar>.
            Parametr <rozmiar> podaje się w bajtach.


    -sv     twórz niezależne ciągłe woluminy

            Domyślnie RAR próbuje przerwać ciągłość strumienia danych tak
            wcześnie jak to tylko możliwe po rozpoczęciu tworzenia nowego
            woluminu, lecz tylko jeśli od ostatniego przerwania ciągłości
            nastąpiła kompresja znacznej ilości danych (kilka megabajtów).

            Opcja ta zmusza RARa do zignorowania rozmiaru skompresowanych
            danych i przerwania ciągłości strumienia danych. Zmniejsza
            to stopień kompresji lecz zwiększa szanse na wypakowanie części
            danych w przypadku uszkodzenia jednego z woluminów takiego
            archiwum.

            Czasami jednak przerwanie ciągłości nie jest możliwe nawet przy
            użyciu tej opcji. Na przykład nie można tego zrobić dla jednego
            wielkiego pliku dzielonego na woluminy. Przerwanie ciągłości jest
            możliwe tylko dla odrębnych plików.

            Opcja ta jest ignorowana w przypadku tworzenia zwykłych (nie
            dzielonych) archiwów.


    -sv-    twórz zależne ciągłe woluminy

            Wyłącza przerywanie ciągłości strumienia danych pomiędzy
            woluminami. Zwiększa to nieco stopień kompresji, lecz znacznie
            zmniejsza szanse na odzyskanie danych w przypadku uszkodzenia
            jednego z woluminów z takiego archiwum.

            Opcja ta jest ignorowana w przypadku tworzenia zwykłych (nie
            dzielonych) archiwów.


    -s-     wyłącz ciągłe archiwizowanie


    -t      testuj pliki po zarchiwizowaniu

            Opcja ta jest przydatna szczególnie z poleceniem „m” - pliki
            zostaną usunięte tylko jeśli testowanie przebiegnie bezbłędnie.


    -ta[m,c,a,o]<data>  przetwarzaj pliki zmodyfikowane po określonej dacie

            Pliki dokładnie spełniające określony warunek czasowy
            są uwzględniane.

            Format daty to RRRRMMDDggmmss. Można również używać separatorów
            „-” lub „:” oraz pomijać końcowe pola. Np. następująca forma jest
            poprawna: -ta2001-10-25. RAR zinterpretuje to jak
            -ta20011025000000, co oznacza „pliki zmodyfikowane po godzinie
            00:00:00 25 października 2001”

            Aby określić typ określanego czasu należy użyć modyfikatorów „m”,
            „c”, „a” (odpowiednio - czas modyfikacji, utworzenia (lub ctime
            w systemie Unix), ostatniego użycia), np. -tac20011025 określa czas
            utworzenia (lub ctime). Brak modyfikatora spowoduje, że zostanie
            przyjęty czas modyfikacji.

            Opcja ta dopuszcza użycie kilku modyfikatorów na raz, np.
            -tamc20151019 określa czas modyfikacji i utworzenia. Zamiast tego
            można w linii poleceń umieścić tę opcję kilkukrotnie z różnymi
            modyfikatorami. Domyślnie filtrowanie względem daty wymaga
            spełnienia wszystkich warunków (jeśli podano więcej niż jeden).
            Aby spowodować, żeby plik spełniający dowolny warunek (a nie
            wszystkie) został uwzględniony, należy dodać do opcji modyfikator
            „o”. Na przykład, użycie -taco20151019 -tamo20151023 spowoduje,
            że uwzględnione zostaną pliki utworzone po 2015-10-19 lub
            zmodyfikowane po 2015-10-23.


    -tb[m,c,a,o]<data>  przetwarzaj pliki zmodyfikowane przed określoną datą

            Pliki dokładnie spełniające określony warunek czasowy
            są wykluczane.

            Format daty jest identyczny z tym opisanym przy opcji -ta


    -tk     zachowaj czas archiwum

            Powoduje, że podczas aktualizacji archiwum RAR nie zmienia jego
            czasu.


    -tl     ustaw czas archiwum na czas najnowszego pliku

            Powoduje, że podczas modyfikacji archiwum RAR ustawia czas jego
            ostatniej modyfikacji na czas najnowszego pliku, który się w nim
            się znajduje.


    -tn[m,c,a,o]<czas> przetwarzaj pliki nowsze niż podany okres czasu.

            Pliki dokładnie spełniające określony warunek czasowy
            są uwzględniane.

            Format określenia czasu:

            [<ndni>d][<ngodzin>h][<nminut>m][<nsekund>s]

            Na przykład, aby przetwarzać pliki nowsze niż 15 dni należy
            posłużyć się opcją -tn15d, a nowsze niż 2 godziny i 30 minut
            -tn2h30m

            Aby określić typ określanego czasu należy użyć modyfikatorów „m”,
            „c”, „a” (odpowiednio - czas modyfikacji, utworzenia (ctime
            w systemie Unix), ostatniego użycia), np. -tnc2h30m określa czas
            utworzenia (lub ctime). Brak modyfikatora spowoduje, że zostanie
            przyjęty czas modyfikacji.

            Opcja ta dopuszcza użycie kilku modyfikatorów na raz, np. -tnmc30d
            określa czas modyfikacji i utworzenia. Zamiast tego można w linii
            poleceń umieścić tę opcję kilkukrotnie z różnymi modyfikatorami.
            Domyślnie filtrowanie względem daty wymaga spełnienia wszystkich
            warunków (jeśli podano więcej niż jeden). Aby spowodować, żeby plik
            spełniający dowolny warunek (a nie wszystkie) został uwzględniony,
            należy dodać do opcji modyfikator „o”. Na przykład, użycie -tnco30d
            -tnmo20d spowoduje, że uwzględnione zostaną pliki utworzone później
            niż 30 dni temu lub zmodyfikowane później niż 20 dni temu.


    -to[m,c,a,o]<czas> przetwarzaj pliki starsze niż podany okres czasu.

            Pliki dokładnie spełniające określony warunek czasowy
            są wykluczane.

            Format tej opcji jest analogiczny do formatu opcji -tn


    -ts[m,c,a,p][+,-,1]  zapisz lub odtwórz czas pliku

            Opcja –tsm powoduje, że RAR zachowa czas modyfikacji pliku. Opcja
            -tsc w Windows zachowuje czas utworzenia, a w systemie Unix czas
            zmiany (ctime) pliku. Opcja -tsa z kolei zachowuje czas ostatniego
            użycia pliku. Dopuszczalne jest użycie wielu opcji w jednym
            poleceniu, np. „-tsc -tsa”. Jeśli w opcji nie zostanie
            wyszczególniony żaden ze znaków „m”, „c” lub „a”, RAR domyślnie
            przyjmie, że wszystkie z nich zostały użyte.

            Dołączenie znaku „+” spowoduje, że dany typ czasu zostanie
            zachowany w maksymalnej precyzji. Zależy to od systemu operacyjnego
            oraz systemu plików - może to być dokładność rzędu 100 nanosekund
            w Windows, i 1 nanosekundy w systemie Unix. Dołączenie znaku „1”
            spowoduje, że WinRAR użyje 1-sekundowej precyzji. Dołączenie znaku
            „-” spowoduje, że dany typ czasu w ogóle nie zostanie zachowany.
            Jeśli żaden ze znaków „+”, „-” lub „1” nie zostanie dołączony, RAR
            domyślnie przyjmie, że został użyty znak „+”, zatem zarówno opcja
            „-ts+” jak i „-ts” spowodują zachowanie wszystkich trzech typów
            czasu z maksymalną precyzją.

            Wszystkie typy czasu dla danego pliku zachowywane są z tą samą
            precyzją. Jeśli zostanie podana różna precyzja dla różnych typów
            czasu, np. -tsm1 -tsc+, to zastosowana zostanie jedna dla obu.

            Archiwa w formacie RAR 4.x zawsze zawierają czas modyfikacji pliku,
            dlatego użycie opcji „-tsm-” w przypadku operacji na archiwum RAR
            4.x spowoduje zachowanie czasu modyfikacji z najniższą precyzją
            (która wynosi 2 sekundy). Zachowanie dwóch pozostałych typów czasu
            można wyłączyć. Archiwa w formacie RAR 5.0 umożliwiają pominięcie
            wszystkich typów czasu (nawet czasu ostatniej modyfikacji),
            w przypadku czego wypakowywane pliki otrzymają bieżący czas. Opcje
            „-tsm- -tsc- -tsa-” lub samo „-ts-” spowodują, że w archiwum RAR
            4.x zostanie zachowany tylko czas modyfikacji o niskiej precyzji,
            natomiast w archiwum RAR 5.0 nie zostanie zachowany żaden z nich.

            Jeśli opcja „-ts” nie zostanie użyta, RAR zachowuje tylko czas
            modyfikacji o wysokiej precyzji i pomija dwa pozostałe typy czasu.

            Domyślnie RAR odtwarza tylko czas modyfikacji wypakowywanych
            plików, nawet jeśli w archiwum zachowane są też inne typy czasu.
            Użycie opcji „-ts” lub „-ts+” spowoduje odtworzenie ich wszystkich,
            „-tsc” i „-tsa” odtworzenie czasu utworzenia (lub ctime w systemie
            Unix) i ostatniego dostępu, a „-tsm-” lub „-ts-” - użycie bieżącego
            czasu systemowego zamiast tego zachowanego w archiwum.

            W Windows podczas wypakowywania można ustawić wszystkie typy czasu
            pliku (modyfikacji, utworzenia i dostępu), w systemie Unix – czas
            modyfikacji i dostępu (ale nie czas zmiany).

            Opcja -tsp powoduje, że RAR podejmuje próbę zachowania czasu
            ostatniego dostępu pliku źródłowego podczas archiwizacji.
            Zachowanie oznacza w tym wypadku, że ten czas nie zostanie
            zmieniony (jak to normalnie się dzieje podczas odczytywania pliku).
            Opcja w tej postaci nie określa jednak które typy czasu zostaną
            zachowane w archiwum - aby tego dokonać, musi być połączona
            z innymi opcjami -ts. Na przykład, aby zachować w archiwum czas
            ostatniego dostępu i jednocześnie nie zmieniać go dla pliku
            źródłowego, należy użyć opcji -tsa -tsp w jednym poleceniu. Opcja
            -tsp może uniemożliwić otwarcie niektórych plików (można
            je otworzyć bez tej opcji).

            RAR dla Windows obsługuje opcję -tsp. Nie ma jednak gwarancji, że
            zadziała ona również dla innych systemów operacyjnych.

            Dopuszczalne jest łączenie kilku opcji -ts w jedną, np. -tscap
            zamiast -tsc -tsa -tsp.

            Przykłady:
            1) Zachowaj wszystkie typy czasu z maksymalną precyzją

              rar a -ts kopia

            2) Odtwórz czas modyfikacji i ostatniego dostępu. Opcja –tsm
               nie jest wymagana, ponieważ RAR domyślnie odtwarza czas
               modyfikacji. Aby odtworzyć jedynie czas ostatniego dostępu
               należy użyć opcji -tsm- -tsa

              rar x -tsa kopia

            3) Zachowaj czas modyfikacji i utworzenia (lub ctime
               w systemie Unix) z niską precyzją. Zabezpiecz czas ostatniego
               dostępu plików źródłowych.

              rar a -tsm1 -tsc1 -tsp kopia

               Opcjonalnie można użyć opcji w krótszej postaci: -tsm1c1p


    -u      aktualizuj pliki

            Opcja może być użyta podczas rozpakowywania lub tworzenia
            archiwum. Polecenie „a -u” jest równoważne poleceniu „u”. Opcję
            „-u” można też użyć z poleceniami „m” lub „mf”.

            Jeśli opcja „-u” zostanie użyta z poleceniem „x” lub „e”, wtedy
            pliki na dysku zostaną zastąpione przez pliki wypakowane
            z archiwum tylko wtedy, jeśli są starsze niż pliki w archiwum,
            lecz w przeciwieństwie do opcji „-f”, plik zostanie wypakowany
            nawet jeśli nie posiada swojego odpowiednika na dysku.


    -v      utwórz woluminy o rozmiarze automatycznym lub wylistuj woluminy

            Opcja ta może być użyta podczas tworzenia lub listowania
            zawartości woluminów.

            W pierwszym przypadku powoduje, że rozmiar woluminów będzie
            dobierany automatycznie (ile jest wolnego miejsca na nośniku).
            Jest to wygodne podczas tworzenia woluminów bezpośrednio
            na nośniku wymiennym (np. na dyskietkach). Więcej informacji
            o woluminach znajduje się w opisie następnej opcji (-v<rozmiar>).

            W drugim przypadku, jeśli opcja zostanie użyta w połączeniu
            z poleceniem „L” lub „V”, powoduje, że RAR wylistuje zawartość
            wszystkich woluminów począwszy od podanego w linii poleceń. Bez
            tej opcji RAR wylistuje zawartość tylko podanego woluminu.


    -v<rozmiar>[k|b|m|M|g|G]  twórz woluminy

            Tworzy woluminy o wielkości=<rozmiar>*1000 [*1024 | *1]

            Domyślnie opcja ta mnoży parametr <rozmiar> przez tysiąc (1000)
            bajtów (nie 1024 bajtów). Aby mnożnikiem był kilobajt (1024 bajty)
            należy do <rozmiar> dodać literę „k”; litera „b” powoduje, że
            mnożnikiem jest 1, litera „m” - megabajt (1048576 bajtów),
            litera „M” - milion bajtów, litera „g” - gigabajt (1073741824
            bajtów), litera „G” - miliard bajtów. 

            Jeśli parametr <rozmiar> zostanie pominięty, wielkości woluminów
            zostaną dobrane automatycznie.

            Dopuszczalne jest wpisywanie ułamków dziesiętnych przy użyciu
            kropki jako separatora dziesiętnego. Np. -v1.5g oznacza
            1 i pół gigabajta.

            Opcja -v może wystąpić wielokrotnie, co spowoduje określenie
            różnych rozmiarów dla kolejnych woluminów. Na przykład:

              rar a -v100k -200k -300k archiwum

            spowoduje, że pierwszy wolumin będzie miał rozmiar 100KB,
            drugi 200KB a trzeci i każdy następny - 300KB.

            Jeśli woluminy są tworzone na wyjmowalnych nośnikach
            (dyskietkach), to po utworzeniu pierwszego woluminu RAR zada
            pytanie:

            Utworzyć następny wolumin?: Tak/Nie/Wszystkie/Anuluj

            W tym momencie należy zmienić dyskietkę. Odpowiedź „W”
            („Wszystkie”) spowoduje utworzenie wszystkich woluminów bez
            zatrzymywania.

            Domyślnie woluminy mają nazwy „nazwa_archiwum.partNNN.rar”, gdzie
            NNN jest numerem woluminu. Dla formatu archiwum RAR 4.x, przy
            użyciu opcji -vn można spowodować, że RAR będzie nazywał woluminy
            w starym stylu, gdzie pierwszy wolumin będzie miał rozszerzenie
            .rar, następne woluminy otrzymają kolejne rozszerzenia od .R00 do
            .R99., później .S00, .S01, ..., .S99, ... (maksymalnie do .{99).
            Archiwa w formacie RAR 5.0 nie obsługują opcji -vn ani starego
            stylu nazywania woluminów.

            Podczas rozpakowywania lub testowania wieloczęściowego archiwum,
            wystarczy użyć nazwy pierwszego woluminu. Jeśli na dysku nie ma
            następnego woluminu a dysk jest wyjmowalny, RAR wyświetli monit:

                     Włóż dysk z <nazwa następnego woluminu>.

            Należy włożyć dysk z właściwym woluminem i nacisnąć dowolny
            klawisz.

            Jeśli podczas rozpakowywania następny wolumin nie zostanie
            znaleziony a dysk, na którym znajduje się rozpakowywane archiwum
            nie jest wyjmowalny, RAR zakończy działanie wyświetlając
            komunikat:

                     Nie mogę odnaleźć woluminu <nazwa woluminu>

            woluminy nie mogą być modyfikowane. Polecenia „d”, „f”, „u” lub
            „s” nie mogą być używane z archiwami wieloczęściowymi. Polecenie
            „a” może być użyte jedynie do utworzenia archiwum
            wieloczęściowego.

            Możliwe jest, choć nie zdarza się często, że rozmiar pliku
            umieszczonego w archiwum wieloczęściowym jest większy niż przed
            kompresją. Jest to spowodowane tym, że w archiwach
            wieloczęściowych nie można włączyć metody „bez kompresji” (co ma
            miejsce w jednoczęściowych archiwach gdy rozmiar pliku
            po kompresji rośnie).

            woluminy mogą też być samorozpakowujące się. Należy je tworzyć
            używając obu opcji „-v” i „-sfx” jednocześnie.

            Przykład:

            utwórz ciągłe woluminy o rozmiarze 1 GB każdy:

            rar a -s -v1G archiwum.rar bitmapy



    -vd     usuń zawartość dysku przed utworzeniem woluminu

            Wszystkie pliki i katalogi znajdujące się na dysku docelowym
            zostaną usunięte. Opcja dotyczy tylko dysków wyjmowalnych
            - zawartość twardego dysku nie może być usunięta w ten sposób.


    -ver[n]  kontrola wersji pliku

            Opcja ta zmusza RARa do przechowywania poprzednich wersji pliku
            podczas aktualizowania go w istniejącym archiwum. Nazwy
            poprzednich wersji są zmieniane na „nazwapliku;n”, gdzie „n” jest
            numerem wersji.

            Podczas rozpakowywania archiwum bez tej opcji, RAR wypakowuje
            tylko ostatnią wersję danego pliku (tą, którego nazwa nie zawiera
            numeru wersji). Lecz jeśli podać dokładną nazwę pliku, wraz
            z numerem wersji, zostanie ona uwzględniona podczas wypakowywania.
            Na przykład „rar x archiwum” spowoduje wypakowanie tylko ostatnich
            wersji plików, a „rar x archiwum plik.txt;5” wypakuje „plik.txt;5”
            (jeśli znajduje się w archiwum).

            Jeśli podczas wypakowania opcja -ver zostanie użyta bez numeru,
            RAR wypakuje wszystkie wersje plików - w takim przypadku numer
            wersji nie zostanie usunięty z nazwy. Można również wypakować
            konkretną wersję określając jej numer w parametrze opcji -ver.
            Spowoduje to, że RAR wypakuje tylko podaną wersję plików i usunie
            jej numer z ich nazw. Na przykład „rar x -ver5 archiwum” spowoduje
            wypakowanie tylko piątych wersji plików.

            Podczas archiwizacji opcja ta powoduje określenie górnego limitu
            wersji plików przechowywanych w archiwum. Wszystkie wersje powyżej
            określonej zostaną usunięte.

            Podczas archiwizacji z tą opcją zaleca się unikanie plików
            o nazwach w formacie „nazwapliku;n”. Tak nazwane pliki mogą
            powodować powstawanie duplikatów jeśli stara wersja pliku o takiej
            nazwie już istnieje w archiwum lub też będzie do niego dodana
            w późniejszym czasie.


    -vn     użyj starego stylu nazywania woluminów

            Domyślnie woluminy mają nazwy „nazwa_archiwum.partNNN.rar”, gdzie
            NNN jest numerem woluminu. Dla formatu archiwum RAR 4.x, przy
            użyciu opcji -vn można spowodować, że RAR będzie nazywał woluminy
            w starym stylu, gdzie pierwszy wolumin będzie miał rozszerzenie
            .rar, następne woluminy otrzymają kolejne rozszerzenia od .R00 do
            .R99., później .S00, .S01, ..., .S99, ... (maksymalnie do .{99).
            Archiwa w formacie RAR 5.0 nie obsługują opcji -vn ani starego
            stylu nazywania woluminów.


    -vp     pauza przed każdym woluminem

            Domyślnie RAR pyta o potwierdzenie przed utworzeniem lub
            rozpakowaniem następnego woluminu tylko dla dysków wyjmowalnych.
            Ta opcja powoduje, że RAR będzie pytał o to także w przypadku
            dysków niewyjmowalnych. Może to być użyteczne w przypadku, gdy
            miejsce na dysku jest ograniczone i trzeba przenosić każdy wolumin
            zaraz po jego utworzeniu.


    -w<k>   wybierz katalog roboczy <k>

            RAR tworzy pliki tymczasowe podczas wykonywania niektórych
            operacji, np. modyfikacji archiwum. Za pomocą tej opcji można
            wskazać katalog, w którym będą umieszczane te pliki.

            Przykład:

            podczas dodawania komentarza do archiwum info.rar pliki tymczasowe
            mają być tworzone w katalogu d:\tmp

            rar c -wd:\tmp -zkomentarz.txt info.rar


    -x<obiekt>  wyklucz podany obiekt (plik lub katalog).

            Dopuszczalne jest użycie symboli wieloznacznych zarówno dla nazw
            plików jak i dla części ścieżek. Opcję „-x” można podać
            wielokrotnie w jednym poleceniu.

            Jeśli <obiekt> zawiera symbole wieloznaczne, to odnoszą się one
            tylko do bieżącego katalogu i jego podkatalogów. Aby wykluczyć plik
            o określonej nazwie (np. setup.exe), który może się znajdować w
            kilku katalogach, należy użyć:

              -x*\setup.exe.

            Zamiast symbolu * można uzyć konkretnej nazwy katalogu (jeśli
            wykluczeniu ma ulec plik tylko z konkretnego katalogu). Jeśli opcja
            -x zostanie użyta podczas wypakowywania, to ewentualny katalog
            towarzyszący nazwie pliku do wykluczenia określa katalog wewnątrz
            archiwum, a nie katalog na dysku.

            Domyślnie do symboli wieloznacznych są dopasowywane nazwy tylko
            plików. Aby określić symbolem wieloznacznym nazwę katalogu,
            należy użyć specjalnej składni - na końcu nazwy należy umieścić
            separator nazwy katalogu (Windows: „\”, Unix: „/”). Na przykład,
            maska „*tmp*\” spowoduje wykluczenie wszystkich katalogów o nazwie
            pasującej do wzorca „*tmp*”, a maska „*\tmp\” - wszystkich
            katalogów o nazwie „tmp”.

            Aby wykluczyć pojedynczy katalog, należy określić jego dokładną
            nazwę ze ścieżką, bez używania symboli wieloznacznych. W tym
            przypadku nie trzeba dodawać na końcu nazwy separatora nazwy
            katalogu.


            Przykłady:

              rar a -r -x*.jpg -x*.avi rawfiles

                pliki *.jpg i *.avi nie zostaną dodane do archiwum rawfiles


              rar a -r -x*\temp\ ratunekdlac c:\*

                kompresuje wszystkie pliki na dysku C: poza katalogami „temp”
                oraz plikami, które się w nich znajdują


              rar x -x*.txt dokumenty

                wypakowuje z archiwum dokumenty.rar wszystkie pliki oprócz
                plików .txt


    -x@<lista>
            wyklucz pliki znajdujące się na podanej <liście>. Jeśli <lista>
            nie zostanie określona, pliki do wykluczenia zostaną wczytane
            ze standardowego urządzenia wejściowego (z klawiatury)

            Przykład:

            rar a -x@exlist.txt arch *.exe

    -y      odpowiedz „Tak” na wszystkie zapytania


    -z[plik] wczytaj komentarz archiwum z określonego pliku.

            Opcji tej można użyć z dowolnym poleceniem modyfikującym archiwum,
            co spowoduje dodanie komentarza do tego archiwum.
            Opcja ta użyta razem z opcją -sc umożliwia wczytanie komentarza
            w innym zestawie znaków (np. UNICODE).
            Jeśli parametr [plik] nie wystapi, komentarz zostanie wczytany
            ze standardowego urządzenia wejściowego.


 Ograniczenia
 ~~~~~~~~~~~~
    Ograniczenia poleceń:

    Polecenia „d”, „u”, „f”, „c”, „cf” nie współpracują z woluminami.

    Polecenie „a” nie może aktualizować woluminu, jedynie może służyć
    do utworzenia nowych woluminów.


 Wartości zwracane
 ~~~~~~~~~~~~~~~~~
    RAR zwraca kod 0 jeśli nie wystąpią żadne zakłócenia operacji. Kod różny
    od zera oznacza wystąpienie jakiegoś błędu:

    Wartość  Opis

     0       Operacja zakończona sukcesem.
     1       Nie-krytyczny błąd.
     2       Błąd krytyczny.
     3       Błędna suma kontrolna. Dane są uszkodzone.
     4       Próba modyfikacji archiwum zablokowanego poleceniem „k”.
     5       Błąd zapisu.
     6       Błąd otwarcia pliku.
     7       Błąd składni linii poleceń.
     8       Za mało pamięci.
     9       Błąd podczas tworzenia pliku.
    10       Nie znaleziono plików pasujących do podanego wzorca.
    11       Nieprawidłowe hasło.
    12       Błąd odczytu.
   255       Użytkownik przerwał operację.

 Słownik
 ~~~~~~~
    Archiwum         Specjalny plik zawierający jeden lub więcej plików,
                     opcjonalnie skompresowanych i/lub zaszyfrowanych.

    Kompresja        Metoda zapisu danych redukująca ich rozmiar.

    Suma kontrolna   Wartość obliczana dla bloku danych lub pliku
                     umożliwiająca sprawdzenie jego poprawności.

    SFX              Archiwum z dołączonym modułem (programem) służącym
                     do rozpakowania tego archiwum po jego uruchomieniu.

    ciągłe           Archiwum skompresowane przy użyciu specjalnej metody,
                     która traktuje wszystkie pliki jako jeden strumień
                     danych. Szczególnie sprawdza się podczas kompresji
                     dużej liczby małych, podobnych do siebie plików.

    wolumin          Część wieloczęściowego archiwum. Dzielenie archiwów na
                     woluminy umożliwia przechowywanie ich na wielu dyskach
                     wyjmowalnych. Ciągłe woluminy rozpakowuje się zaczynając
                     od pierwszego woluminu.



 Prawa autorskie

    (c) 1993-2022 Alexander Roshal


 Tłumaczenie
    Paweł Pawlak (morris@elysium.pl), 1998-2022
